เลี้ยงไปก็เปลืองข้าวเปลืองน้ำ! ท่านย่ายังชอบด่าพี่หญิงสามว่าเป็นเด็กไร้ค่า! แม่ข้าก็บอกว่าพี่หญิงรองกับพี่หญิงสามเป็นเด็กไร้ค่า ตอนนี้เพิ่มเจ้าเข้าไปอีกคน พวกเจ้าล้วนเป็นเด็กไร้ค่า!”
“เจ้าพูดเหลวไหล ไม่ใช่ความหมายแบบนั้นแน่ๆ มิเช่นนั้นท่านย่าก็กำลังด่าตัวเองว่าเป็นยายแก่ไร้ค่า และท่านอาก็เป็นอาไร้ค่าน่ะสิ!” สิ้นคำพูดของอวิ๋นเจียว ผู้ใหญ่บ้านและหัวหน้าตระกูลต่างก็อดไม่ได้ที่จะยิ้มบางๆ แต่ต้องกลั้นเสียงหัวเราะเอาไว้
เถาซื่อโกรธจนตัวสั่น นางชี้หน้าด่าหลิ่วซื่อ “เจ้ามันท่อนไม้หรือไง! ยืนเฉยอยู่ได้ยังไง? รีบพาเจ้าเด็กเหลือขอนี่ไสหัวไปให้พ้นหน้า!”
หลิ่วซื่อถูกด่าจนคอหด จึงได้แต่พาอวิ๋นฉี่รุ่ยจากไปอย่างเสียไม่ได้ แต่อวิ๋นฉี่รุ่ยไม่ยอมไปง่ายๆ เพราะเขาเห็นว่าในครัวมีแต่เนื้อเต็มไปหมด ดังนั้นเขาจึงสะบัดมือหลิ่วซื่อออก แล้ววิ่งหลบไปมาในลานบ้าน ทำเอาผู้เฒ่าอวิ๋นหน้าดำราวกับก้นหม้อ
ส่วนเฉาซื่อกับอวิ๋นโส่วเย่าสองสามีภรรยาต่างก็ทำหน้าบึ้งตึง บุตรสาวเป็นลูกที่พวกเขาคลอดออกมาแท้ๆ กลับถูกคนอื่นมาด่าทอเหยียดหยามต่อหน้าคนมากมายเช่นนี้ พวกเขาย่อมรู้สึกไม่พอใจ ไม่ต้องพูดถึงเถาซื่อ นางเป็นแม่ของพวกเขา จะด่าอะไรมาก็ต้องยอมทน แต่ว่าหลิ่วซื่อเป็นใครกัน? นางมีสิทธิ์อะไรมาด่าว่าบุตรสาวของ
