่จากครอบครัว นางไม่เคยนึกฝันมาก่อนว่าจะมีวันนี้ วันที่นางได้นอนซุกตัวออดอ้อนในอ้อมกอดอันอบอุ่นของผู้เป็นมารดา
อวิ๋นเจียวจะรักถนอมของขวัญล้ำค่าที่สวรรค์ประทานอย่างดียิ่ง
นางไม่ทราบว่าเหตุใดอวิ๋นโส่วจงถึงตัดสินใจพาครอบครัวย้ายจากเมืองหลวงกลับบ้านเกิด ตอนที่นางทะลุมิติมานั้น ทุกคนในครอบครัวก็กำลังเดินทางกันแล้ว
แต่นั่นไม่สำคัญ สำหรับนางแล้ว ที่ใดมีพ่อแม่และพี่ชาย ที่นั่นก็คือบ้าน
ยิ่งไปกว่านั้น ชาติที่แล้วนางดิ้นรนใช้ชีวิตอยู่ในเมืองใหญ่มานานกว่าหกเจ็ดปี นางเบื่อหน่ายหมอกควันเต็มที จึงใฝ่ฝันอยากใช้ชีวิตสงบสุขในชนบทมาโดยตลอด
“เจ้า… เจ้ารองหรือ? นั่นโส่วจงใช่หรือไม่?” จู่ๆ รถม้าก็หยุดลง อวิ๋นเจียวได้ยินเสียงบุรุษเอ่ยขึ้นด้วยความลังเล
จากนั้นนางก็ได้ยินเสียงที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นของอวิ๋นโส่วจง “พี่ใหญ่! ข้าเอง!”
อวิ๋นเจียวรีบแง้มม่านรถม้าขึ้น ก็เห็นชายร่างสูงใหญ่ใบหน้าเหลี่ยม สวมชุดที่เต็มไปด้วยรอยปะ ยืนน้ำตาคลอมองอวิ๋นโส่วจง จอบในมือร่วงหล่นลงพื้นส่งเสียงดัง ‘เคร้ง’ มุมปากสั่นเทา ดูเหมือนมีเรื่องมากมายอยากจะพูดแต่กลับไม่รู้จะเริ่มเอ่ยปากอย่างไร
ดวงตาของอวิ๋นโส่วก็เต็มไปด้วยหยาดน้ำสีใสในพริบตา เขากระโดดลงจากรถม้าแล้ววิ่งตรงเข้าไปสวมกอดอีกฝ่ายแน่น
“พี่ใหญ่!”
“น้องรอง ในที่สุดเจ้าก็ก
