ิตอยู่ที่ชายแดน
ก่อนออกศึก นางเคยรับปากไว้ว่า ทุกสิบวันจะส่งจดหมายกลับมาแจ้งข่าวคราวให้รู้ว่าตนยังปลอดภัย เมิ่งซีโจวนับวันดูแล้ว วันนี้จดหมายฉบับแรกน่าจะต้องส่งมาถึงพอดี
ยามนี้ จดหมายที่ส่งถึงนางไม่สะดวกจะนำไปส่งให้ที่จวนจงหย่งโหวโดยตรง เมิ่งซีโจวจึงตัดสินใจไปรับที่ตำหนักองค์หญิงใหญ่ด้วยตนเอง
ทว่าระยะทางเพียงไม่กี่ถนน เมิ่งซีโจวกลับต้องพบคนที่ไม่อยากพบที่สุดเข้าเสียได้
จ้าวหังแห่งจวนกั๋วกงหนิง บุรุษ…ผู้ที่สมองคล้ายขาดเส้นเอ็นไปเส้นหนึ่ง
จ้าวหังจ้องมองนางแต่ไกล ดวงตาพลันสว่างวาบราวกับพบสมบัติล้ำค่าหายากในใต้หล้า เขารีบสาวเท้าก้าวเข้าไปหาทันที สามก้าวรวบเป็นสองก้าว พุ่งปรี่ตรงเข้ามาหานางอย่างรวดเร็ว
“แม่นางเมิ่ง! ช่างเป็นวาสนายิ่งนัก เราสองพบกันได้ทุกหนทุกแห่งจริงๆ!”
เมิ่งซีโจวลอบก่นด่าในใจคำหนึ่งว่า ‘เป็นเคราะห์ร้ายต่างหากเล่า’ นางเพียงต้องการรีบปลีกตัวไปอ่านจดหมายโดยเร็ว แต่บนใบหน้ากลับจำต้องประดับรอยยิ้มบางๆอย่างขอไปที
“คุณชายจ้าว ช่างบังเอิญนัก”
มีหรือจ้าวหังจะยอมปล่อยนางไปโดยง่าย?
เขาถูมือไปมา ฉีกยิ้มปั้นหน้าระรื่นอย่างไม่รู้จักอาย ก่อนจะอ้อมมายืนขวางอยู่เบื้องหน้าเมิ่งซีโจว แล้วเอ่ยถามประโยคติดปากขึ้นมาว่า
“แม่นางเมิ่ง เจ้าคิดตรึกตรองได้แล้วหรือไม่? ข้าจริงใจ อยากจะตบแต่งเจ้
