กแยะให้ออกเสียก่อนว่า ระหว่างข้ากับพี่หญิงนั้น ผู้ใดเป็นผู้ใดกันแน่”
ถ้อยวาจาเย็นชานั้น ประหนึ่งกระชากหัวใจของฉู่เซียวที่เพิ่งถูกไออุ่นโอบล้อมไว้ แล้วจับโยนลงสู่หุบเหวน้ำแข็งลึกหมื่นจั้งอย่างแรง!
เขาไม่กล้าสบตาเมิ่งซีโจวอีกเลยตั้งแต่หลุดปากถามออกไป แม้กระทั่งคำว่า ‘ข้าขอตัวก่อน’ เขาก็ยังเอ่ยไม่ทันจบประโยคดีด้วยซ้ำ ก็รีบเผ่นหนีไปอย่างลนลานราวผู้พ่ายศึกเสียแล้ว
เมิ่งซีโจวไม่แม้แต่จะปรายตามองแผ่นหลังของเขาที่วิ่งหนีจากไปอย่างเสียขวัญ กระแสเย็นเยียบที่ฉาบอยู่บนใบหน้าก็พลันหายวับไปในชั่วพริบตา กลับคืนสู่ความสงบนิ่งไร้ระลอกคลื่นใดๆดังเดิม
นางค่อยๆจัดแขนเสื้อที่เมื่อครู่ถูกฉู่เซียวกำจนยับเล็กน้อยอย่างไม่รีบร้อน คิดดูแล้ว ยามนี้มารดาของนางคงจะกำลังวุ่นวายจนหัวหมุนอยู่กับการเตรียมงานเทศกาลปีใหม่อยู่กระมัง?
ในฐานะบุตรีที่มารดารักและเอ็นดูที่สุด นางย่อมต้องไปช่วยมารดาแบ่งเบาความทุกข์ร้อนใจอยู่แล้ว
ฉู่เซียวมิได้ออกจากจวนจงหย่งโหวไปจริงๆ หากแต่มุ่งหน้าไปยังเรือนหลานจื่อ ซึ่งเป็นที่พำนักของเมิ่งหนานอี้
เมิ่งหนานอี้กำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง ที่เบื้องหน้ามีกระจกทองแดงสุกสว่าง ยามนี้สาวกำลังปรนนิบัติแต่งหน้าทำผมให้กับนางอยู่
ครั้นเงาร่างของฉู่เซียวที่ปรากฏขึ้นอย่างไร้สุ้มเสี
