์ และระเบียบศีลธรรมทั้งมวลของแคว้นนี้โดยแท้!
ทว่า มุมปากของฮูหยินเมิ่งกลับค่อยๆโค้งขึ้นเป็นรอยยิ้มเย็นชาสุดขีด
กเกณฑ์อย่างนั้นรึ? ผิดจารีตความเป็นมนุษย์นี่นะ?
ต่อหน้าอำนาจแห่งจักรพรรดิอันเป็นเอกเด็ดขาด เรื่องเหล่านี้ล้วนเป็นเพียงภาพลวงตาเท่านั้น!
ขอเพียง… ฮ่องเต้ซึ่งประทับเหนือผู้คนทั้งปวงผู้นั้น ทรงต้องพระทัยในตัวเมิ่งซีโจวแล้ว หากโอรสทรงสำราญและยืนกรานจะรับนางเข้าวัง แล้วผู้ใดยังจะกล้าเอ่ยคำว่า “ไม่” ออกมาแม้เพียงครึ่งคำเล่า?
ผู้ใดกันจะกล้าขวาง? แล้วหน้าไหนจะสามารถขวางได้เล่า?!
สิ่งที่ผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์มังกรต้องการ นั่นแลคือหลักฟ้าดิน!
เดิมที ฮูหยินเมิ่งเฝ้าระดมความคิดเฟ้นหาหนทางจนหัวแทบแตก ว่าจะสร้างโอกาสให้เมิ่งซีโจวและฮ่องเต้ ‘บังเอิญพบกัน’ ได้อย่างไร
กำแพงวังสูงตระหง่านราวปราการสวรรค์ กั้นขวางภายในและภายนอกออกจากกันอย่างสิ้นเชิง หากไร้ราชโองการเรียกตัว บุตรีขุนนางธรรมดาผู้หนึ่ง หากคิดจะเข้าเฝ้าต่อหน้าพระพักตร์โอรสสวรรค์ ย่อมมิต่างอันใดจากคนเขลาเพ้อฝันกลางวันแสกๆ
เพียงก้าวแรกนี้ ก็ยากประหนึ่งปีนขึ้นสวรรค์แล้ว
แต่คิดไม่ถึงจริงๆ คาดไม่ถึงว่า… เมิ่งซีโจวกลับรนหาที่ตายด้วยตนเองแท้ๆ เป็นผู้ยื่นความปีติยินดีใหญ่หลวงนี้มาให้ตนถึงมือ! นางถึงกับไปขอโอกาสจากองค์รัชทาย
