บทที่144 ฮูหยินเมิ่งพ้นโทษแล้ว! (1)
กวนจื่ออี้ถูกฝีปากร้ายกาจอันเป็นรสชาติคุ้นเคยของเมิ่งซีโจ ปลอบประโลมจนจิตใจและกายจนชุ่มฉ่ำผ่อนคลาย เท้าข้างที่ยกขึ้นก่อนหน้ากลับคล้ายมีรากงอกหยั่งลงกับพื้น ได้แต่ยืนแน่นิ่งอยู่ที่เดิมไม่ยอมขยับอีกเลย
เมิ่งชินรุ่ยที่อยู่ข้างกันร้อนใจจนเหงื่อเย็นผุดขึ้นเต็มหน้าผาก รีบส่งสายตาและย้ำกับอีกฝ่ายครั้งแล้วครั้งเล่า
“คุณชายกวน เชิญ เชิญทางนี้…”
ทว่ากวนจื่ออี้กลับคร้านแม้แต่จะเหลียวมองเขา เอาแต่จมดิ่งอยู่กับการลิ้มรสชาติถ้อยวาจาของเมิ่งซีโจวเมื่อครู่ไม่เลิก
เมิ่งซีโจวย่อมตระหนักดีว่า ‘นกยูงลายพร้อย’ ตัวนี้ หากเกิดอารมณ์สนุกขึ้นมาเมื่อใด ย่อมสามารถตามพัวพันผู้คนได้แม้ฟ้าดินสิ้นสลาย
นางมิกล้าข้องเกี่ยวพัวพันกับเขามากจนเกินไปนัก ด้วยเกรงว่าจะเกิดเรื่องแทรกซ้อนนอกเหนือความคาดหมายขึ้นมาได้
เหตุนี้ นางจึงเป็นฝ่ายก้าวขึ้นหน้าหนึ่งก้าว เอ่ยกล่าวด้วยวาจาอ่อนโยนเหมาะสม
“คุณชายกวนโปรดอภัย ข้ารู้สึกไม่ใคร่สบายกายอยู่บ้าง แต่ธรรมเนียมมารยาทมิอาจละเลยได้ จึงยังอยากส่งท่านด้วยตนเอง เชิญท่านเดินทางกลับโดยสวัสดิภาพ”
จากนั้น นางจึงผายมือขึ้นเชื้อเชิญอย่างงามสง่า กิริยานั้นเป็นไปด้วยความคล่องแคล่วดุจเมฆาเคลื่อนธาราไหล นับว่ายังรักษาภาพของคุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ไว้อย่างครบถ้วน
กวนจื่ออี้
