เผยรอยยิ้มเจิดจ้า ทว่ากลับแฝงความหมายล้ำลึกให้แก่เมิ่งซีโจว ประหนึ่งกำลังจะบอกว่า ‘วันหน้าสำหรับเราสองยังอีกยาวไกลนัก’ จากนั้น จึงยอมหมุนกายจากไปในที่สุด ภายใต้การติดตามไปส่งของเมิ่งชินรุ่ย ผู้ที่ยามนี้รู้สึกราวกับได้รับการอภัยโทษครั้งใหญ่
ประตูจวนค่อยๆปิดลงเบื้องหลัง กั้นขวางอาภรณ์แพรสีเขียวเข้มฉูดฉาดยียวนของกวนจื่ออี้ไว้อีกฟากหนึ่ง ความครึกครื้นชั่วคราวของจวนจงหย่งโหว ในที่สุดก็ถือว่าจบลงแต่เพียงเท่านี้
ทว่าคลื่นใต้น้ำภายใต้ความครึกครื้นนี้ กลับยังห่างไกลจากคำว่า ‘สงบ’ อย่างมาก
ณ เรือนหลานจื่อ
เมิ่งหนานอี้ระเบิดโทสะใหญ่หลวง นางกวาดทำลายข้าวของ และทุบพังทุกสิ่งที่พอจะทำได้จนแหลกละเอียดไม่เหลือชิ้นดี กระนั้นก็ยังมิอาจระบายความคับแค้นในอกให้หมดไปได้ จึงหันไปโยนความเคียดแค้นชิงชังทั้งหมดลงบนศีรษะของมารดาผู้ ‘ไร้ความสามารถ’ อย่างฮูหยินเมิ่งแทน
หากมิใช่เพราะมารดาของนางสูญสิ้นอำนาจ ทั้งยังถูกสั่งกักบริเวณเช่นนี้ มีหรือที่นางจะต้องเผชิญหน้ากับหมาป่าเสือดาวโหดร้ายเหล่านั้นเพียงลำพัง มิหนำซ้ำยังต้องทนรับความอัปยศอดสูใหญ่หลวงเช่นนี้ด้วยเล่า?!
นางนั่งลงบนเก้าอี้ท่ามกลางสภาพห้องที่พังพินาศยับเยิน เดิมทีตั้งใจจะค่อยๆสงบอารมณ์ลงสักหน่อย ทว่าตรงมุมห้องด้านใน ฉู่เซียวก็พลันปรากฏกายขึ้นอย่างไร้สุ้มเส
