าถ้วยนั้นอย่างเชื่องช้า เพียงเพื่อหลีกเลี่ยงมิให้ต้องออกเดินไปพร้อมกับจ้าวหัง
จิ๊! รสชาติช่างแย่เสียจริง!
ทั้งชาถ้วยนี้ ทั้งคำด่าทอที่ไร้ชั้นเชิงของเมิ่งซีโจวในวันนี้!
เมื่อดื่มจนหมดถ้วยแล้วเขาจึงลุกขึ้น โดยมีเมิ่งชินรุ่ยค่อยๆก้าวเดินตามออกไปจากโถงรับรองอย่างไม่รีบร้อน
เพิ่งจะเดินอ้อมพ้นระเบียงทางเดินมาได้เล็กน้อย สายตาของกวนจื่ออี้ก็พลันถูกเงาร่างหนึ่งใต้ชายคาระเบียงไม่ไกลนักดึงดูดเอาไว้
คนผู้นั้นยืนหันหลังให้เขา สวมชุดกระโปรงผ้าแพรต่วนเนื้อหนาดูหนักทั้งตัว… ทั้งยังดูแก่คร่ำครึเสียจนยากจะบรรยาย
นางยืนอยู่ตรงนั้นอย่างเงียบงัน ทว่าเรือนกายกลับเหยียดตรงงามสง่า ดูราวดอกเหมยเย็นยะเยือกต้นหนึ่งที่หยัดยืนอย่างเดียวดายท่ามกลางหิมะ กำลังทอดตามองเกล็ดน้ำแข็งที่ตกค้างอยู่ภายในลานเรือน ซึ่งยามนี้ยังละลายไม่หมด นางทำราวกับกำลังยืนชมทิวทัศน์อยู่จริงๆ
เมิ่งซีโจวคำนวณเวลาได้แม่นยำ นางจงใจออกมามุมลับในศาลาที่ซ่อนตัวอยู่ก่อนหน้า เพียงเพื่อรอให้กระต่ายโง่ตัวนี้วิ่งมาชนกับดักเอง
ฝีเท้าของกวนจื่ออี้พลันชะงักงัน ความรู้สึกคลางแคลงสงสัยในใจที่ถูกกดข่มไว้ก่อนหน้านี้ พลันหวนกลับมาพลุ่งพล่านขึ้นอีกครา เขาจึงลองเอ่ยปากหยั่งเชิงขึ้นว่า
“เจ้า… คือเมิ่งซีโจวกระมัง?”
คนใต้ชายคาระเบียงค่อยๆหมุนกายหันกลับมา ใบห
