ผิดปกติเกินไปนัก!
นานๆครั้งกวนจื่ออี้จึงจะเก็บรอยยิ้มเจ้าสำราญมิรู้ร้อนรู้หนาวของตนลง แววตาของเขาค่อยๆเปลี่ยนเป็นลุ่มลึกเคร่งขรึมอย่างหาได้ยากยิ่ง
เมิ่งหนานอี้ได้ยินคำยืนยันเช่นนั้นจากปากบิดา หัวใจที่แขวนค้างอยู่จึงค่อยผ่อนคลายลงได้สักเสี้ยว ทว่าเฝ้ารอแล้วรอเล่า กลับยังมิได้ยินกวนจื่ออี้เอ่ยตอบอันใดแม้สักคำ
ความเงียบงันนั้นประหนึ่งมีดประหารที่แขวนอยู่เหนือศีรษะ บีบคั้นให้นางนั่งก็ไม่เป็นสุข ยืนก็เป็นทุกข์
เขาจะเชื่อหรือไม่เชื่อกันแน่? หรือว่าเขามองออกแล้วกระมัง?
เตาอุ่นมือในอ้อมแขนยังคงมีไออุ่นแผ่ซ่าน ทว่าเมิ่งหนานอี้กลับรู้สึกคล้ายมีไอหนาวเย็นเยียบเสียดกระดูกสายหนึ่งพุ่งวาบขึ้นจากฝ่าเท้า ก่อนจะแล่นพล่านไปทั่วทั้งร่างในชั่วพริบตา ยามนี้นางรู้สึกหนาวจนมิอาจห้ามตนเองไม่ให้สั่นสะท้านได้
จะทำเช่นไรดี? ผู้เป็นมารดาก็ยังถูกกักบริเวณอยู่! นางนับว่าไร้ผู้ช่วยเหลืออย่างแท้จริง อยู่ตัวคนเดียวลำพัง! หากฐานะถูกเปิดโปงที่นี่ในยามนี้ ผลลัพธ์ย่อมต้องเลวร้ายจนมิอาจคาดเดา! ความฝันที่จะได้เป็นพระชายาขององรัชทายาท… หรือว่ากำลังจะพังทลายลงแล้วกระมัง?
ทั้งหมดล้วนต้องโทษท่านแม่! เหตุใดจึงปล่อยให้นางต้องเผชิญหน้ากับพวกหมาป่าเสือดาวนี้เพียงลำพังด้วย?
การสลับชะตาเป็นความคิดของมารดานาง ในเมื่อไม่อาจ
