รับรองได้ว่าจะไร้ช่องโหว่ทุกประการ ก็ไม่ควรผลักนางเข้าสู่เส้นทางมรณะสายนี้ตั้งแต่แรกมิใช่รึ! นี่ยังนับเป็นมารดาอันใดได้อีก?! ช่างไร้ความรับผิดชอบนัก! ยังมีจิตสำนึกอยู่หรือไม่เล่า?!
จิตใจของเมิ่งหนานอี้ยามนี้ยุ่งเหยิงดุจป่านปม ความหวาดกลัวใหญ่หลวงพลันถาโถมเข้าใส่ จนตัวนางแทบจะพังทลายลงให้ได้
นางบังคับฝืนตนเองให้สงบลง ไม่มีผู้ใดให้พึ่งพิงได้อีกแล้ว นางจำต้องพึ่งพาตัวเองเท่านั้นน!
ขณะที่นางกำลังคิดจะเงยหน้าขึ้นมองกวนจื่ออี้ เพื่อประกาศด้วยเสียงหนักแน่นเด็ดขาดว่า ตนก็คือเมิ่งซีโจว แต่กลับได้ยินจ้าวหังตบโต๊ะเสียงดังปัง ก่อนจะโต้กลับกวนจื่ออี้เสียงแข็ง
“คุณชายกวน! วาจานี้ของเจ้าหมายความเช่นใดกัน?!”
จ้าวหังตบโต๊ะดังปังพร้อมกับลุกพรวดขึ้นยืน ถลึงตาจ้องใส่กวนจื่ออี้ด้วยความขุ่นเคือง ก่อนจะเอ่ยปากออกหน้าแทนเมิ่งหนานอี้อย่างเดือดดาล
ดวงตาของเมิ่งหนานอี้พลันสว่างวาบขึ้นทันใด!
ประหนึ่งคนที่กำลังจมน้ำ แต่กลับคว้าจับฟางเส้นสุดท้ายเอาไว้ได้!
คิดไม่ถึงเลยว่า จ้าวหังผู้นี้ที่นางรังเกียจมาโดยตลอด เมื่อถึงคราวคับขันกลับยังพอมีประโยชน์อยู่บ้าง!
ทว่าถ้อยวาจาของจ้าวหังหลังจากนั้น กลับประหนึ่งหอกแหลมทิ่มทะลุเข้ากลางอกของเมิ่งหนานอี้อย่างจัง
“ข้าสืบสาวมาจนกระจ่างแล้ว!” จ้าวหังเชิดลำคอขึ้นตั้งตรง ประกาศเสียงก
