บทที่119 ลวงล่อหมากตัวใหม่! วันนี้ข้ามาโยนเบ็ดตกปลา!
ในชาติภพก่อน สวีจี้ชางเองก็ได้ติดตามองค์หญิงใหญ่ไปออกศึก ปราบความวุ่นวายที่ชายแดนด้วยเช่นกัน ครั้นเมื่อศึกสงครามคับขัน เขากลับบังอาจร้องตะโกนก้องต่อหน้าทหารสามกองทัพ ทั้งยังชี้นิ้วไปยังกระโจมบัญชาการขององค์หญิงใหญ่ พลางคำรามเสียงกึกก้องดุจอัสนีบาตว่า
“สตรีที่ไหนจะคู่ควรกุมอำนาจการศึกทหาร? คุณธรรมไม่สมตำแหน่ง! ตราประทับแม่ทัพหน้านี้ สมควรต้องเป็นของข้าสวีจี้ชางต่างหาก!”
ความโง่เขลาที่ไม่รู้ฟ้าสูงแผ่นดินต่ำเช่นนั้น ความหุนหันพลันแล่นไร้การยั้งคิดเช่นนั้น ตลอดจนความโอหังที่ผลักตระกูลสวีให้เข้าไปอยู่ท่ามกลางคลื่นลมเชี่ยวกราก สุดท้ายก็เพียงทำให้องค์หญิงใหญ่หาเหตุลงโทษเขา โดยให้ไปยืนรับโทษท่ามกลางหิมะนานถึงสามวันสามคืน ต้องหิวโซจนร่างกายซูบผอมผิดรูป ทว่าอย่างไรก็มิได้ทรงเอาชีวิตของเขา
ทรัพย์สมบัติมหาศาลดุจคว่ำฟ้าของตระกูลสวี นับเป็นเครื่องคุ้มกายที่แข็งแกร่งที่สุดของสวีจี้ชาง
เมิ่งซีโจวได้แต่หัวเราะเย้ยหยันในใจอย่างไร้สุ้มเสียง
เจ้าคนโง่เขลา
แต่ก็ช่างโง่งมได้ถูกที่ถูกเวลาเหมาะเจาะนัก!
บุรุษมุทะลุผู้หนึ่งที่มีเพียงพละกำลังแต่ไร้ปัญญา ทั้งยังวู่วามโกรธง่าย ทว่ากลับมีภูมิหลังที่แข็งแกร่งเสียจนมิมีผู้ใดกล้าลงมือกับเขาจริงจัง และเพราะเช
