ำสั่งกักบริเวณของท่านแม่จะยังคงอยู่ และทันทีที่องค์รัชทายาทออกจากจวนเมิ่งไปแล้ว นางก็จะต้องกลับไปยังเรือนโยวหลานดังเดิม แต่อย่างน้อย ในหมู่พวกนางทั้งสองก็ยังมีผู้หนึ่งที่ได้รับอิสรภาพกลับคืนแล้ว!
เมิ่งหนานอี้พลันสัมผัสได้ถึงอาการเบาหวิวกลางอก ในที่สุดนางก็พอจะยิ้มออกมาได้เสียที
“ขอบพระคุณท่านพ่อที่เป็นห่วงเจ้าค่ะ”
เมิ่งชินรุ่ยพยักหน้าด้วยความปลาบปลื้มใจ บางทีอาจเพราะเห็นว่าบรรยากาศเริ่มผ่อนคลายลงบ้างแล้ว สมองของเขาจึงพลันแล่นผิดทิศไปชั่วขณะหนึ่ง เขาหันไปหา ‘เมิ่งหนานอี้’ แล้วเอ่ยว่า
“พวกเจ้าสองพี่น้องออกไปเดินเที่ยวเล่นด้วยกันสักหน่อยก็น่าจะดี นับตั้งแต่เจ้ากลับจวนมา ข้าแทบไม่เคยเห็นพวกเจ้าออกไปไหนมาด้วยกันเลย พวกเจ้าเป็นพี่น้องฝาแฝดกัน นั่นนับเป็นวาสนาที่สวรรค์ลิขิตไว้ ชั่วชีวิตนี้พวกเจ้าล้วนเป็นคนที่สนิทชิดเชื้อที่สุดของกันและกัน สมควรที่จะต้องคอยอยู่เป็นเพื่อนกัน ดูแลกันให้มาก”
ทันทีที่วาจานี้หลุดออกมา อารมณ์เบิกบานที่เพิ่งจะก่อตัวขึ้นภายในใจของเมิ่งหนานอี้ก็พลันสลายหายไปกว่าครึ่ง ราวกับสำรับโอชะถูกยกมาวางถึงตรงหน้าแล้ว ครั้นเปิดฝาครอบออกดู กลับพบว่าเป็นเพียงเศษอาหารเหลือค้างเท่านั้น!
‘คนที่สนิทชิดเชื้อที่สุด’ อย่างนั้นรึ?
สำหรับเมิ่งหนานอี้แล้ว เมิ่งซีโจวนั้นเป็นเพียงลูกนอกไส้ผ
