งค์รัชทายาทเสด็จมาเยือน นับเป็นเกียรติสูงสุดแก่จวนอันต่ำต้อยของพวกเราแล้ว”
“อากาศหนาวเหน็บยิ่งนัก ต้องลำบากองค์รัชทายาทแล้ว”
ล้วนเป็นคำเกริ่นตามมารยาททั้งสิ้น
ระหว่างที่เอ่ยวาจา เขายังแอบส่งสายตาไปทางเมิ่งหนานอี้ที่ยืนอยู่ข้างกายตนอย่างแนบเนียน
เมื่อเมิ่งหนานอี้ได้รับสัญญาณจากผู้เป็นบิดา หัวใจก็พลันยินดีแทบคลุ้มคลั่ง!
นางรีบก้าวขึ้นหน้าไป ค้อมกายถวายการคาราวะต่อซ่งเฉิงจี้อย่างอ่อนช้อยงดงาม ท่วงท่าดูละมุนละไมตายิ่งนัก แม้แต่น้ำเสียงยังจงใจเลียนแบบความเยียบเย็นใสดุจสายน้ำของเมิ่งซีโจว แต่ขณะเดียวกันก็เจือด้วยความอ่อนหวานเว้าวอนในแบบฉบับของนางเอง
“หม่อมฉันเมิ่งซีโจว ขอถวายพระพรองค์รัชทายาทเพคะ”
ทว่าสิ่งที่นางคาดหมายไว้นั้น มิว่าจะเป็นคำตอบกลับที่อ่อนโยนจากองค์รัชทายาท หรือแม้แต่สายพระเนตรที่เปี่ยมไปด้วยความตื่นตะลึงชื่นชม กลับมิได้ปรากฏให้เห็นเลยแม้แต่น้อย
ซ่งเฉิงจี้ทอดสายตามองอาภรณ์บนกายของนาง ซึ่งดูโดดเด่นเกินหน้าเกินตาผู้อื่นอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะละสายตาไป แล้วเผยรอยยิ้มอ่อนโยนเหมาะสมตามฐานันดร พร้อมเอ่ยตอบว่า
“คุณหนูรอง มิจำเป็นต้องมากพิธี”
รอยยิ้มบนใบหน้าของเมิ่งหนานอี้พลันแข็งค้างในชั่วพริบตา ยามนี้ดูประหนึ่งสวมใส่หน้ากากเสแสร้งและหยาบด้อยชิ้นหนึ่งไว้บนใบหน้า
นางยังคงประคองกิ
