บทที่105 ระยะนี้นาง…ชอบโปรยเสน่ห์ให้บุรุษไปทั่วขอรับ
วันนี้เมิ่งซีโจวเก็บตัวอยู่แต่ภายในเรือนของตน ไม่ได้ออกนอกจวนไปที่ใดเลย ลั่วกู่จึงฉวยโอกาสลอบกลับสู่ตำหนักบูรพาอย่างเงียบเชียบ แล้วให้เหล่าองครักษ์เงาคนอื่นๆ มารับหน้าที่คุ้มกันเมิ่งซีโจวแทนตนเองชั่วคราว
ภายในห้องทรงอักษรของตำหนักบูรพา ควันจากกำยานลอยอบอวลอ้อยอิ่ง หากแต่มิอาจขับไล่บรรยากาศหนักอึ้งที่แผ่คลุมให้หายไปได้
องค์รัชทายาทซ่งเฉิงจี้ประทับนั่งอย่างสงบนิ่งอยู่เบื้องหลังโต๊ะทรงอักษรขนาดใหญ่ที่ทำจากไม้จื่อถาน บนโต๊ะตัวนั้นมีกองีกาซ้อนทับกันสูงดุจขุนเขา
คิ้วทั้งสองของพระองค์ขมวดแน่นเข้าหากัน สายตาทั้งคู่ทอดลงบนรายงานด่วนจากชายแดนฉบับหนึ่ง ที่ยามนี้กำลังคลี่กางออกอยู่เบื้องหน้า
ระยะนี้เสด็จพ่อของเขายิ่งกระทำการตามอำเภอใจมากขึ้นทุกที จู่ๆก็ทรงมีพระดำริพิสดาร จะจัดตั้ง ‘กองทัพตระกูลใหญ่’ ขึ้นมากองหนึ่ง โดยรวบรวมบรรดาคุณชายเสเพลทั้งหลายจากตระกูลใหญ่ แล้วส่งพวกเขาคุมกองทหารไปชายแดน อ้างนามเสียหรูว่าร่วมต้านศัตรูภายนอก ทว่าแท้จริงแล้วกลับเพียงต้องการหย่อน ‘แมลงวัน’ ตัวหนึ่งให้แต่ละตระกูลใหญ่ที่หยั่งรากลึกไปคนละตัว เพื่อหมายทำให้คนเหล่านั้นต้องรู้สึกขยะแขยงเล่นเท่านั้น
พระบัญชาที่ฟังดูราวกับเรื่องล้อเล่นนี้ กลับทำให้ขุนนางทั้งหลา