บอกความจริงไปตามตรงดีหรือไม่? หากทำเช่นนั้น องค์ชายจะทรงมีปฏิกิริยาเช่นไร?
หรือจะไม่พูดดี? แต่การปิดบังหลอกลวงผู้เป็นนาย ย่อมต้องมีความผิดใหญ่หลวงยิ่งกว่า!
ลั่วกู่เพียงรู้สึกว่าลำคอของตนคล้ายถูกมือที่มองไม่เห็นข้างหนึ่งบีบรัดไว้แน่นหนึบ เมื่อก่อนแม้เผชิญกับคมดาบภูเขาเพลิง เขาก็ยังมิเคยเปลี่ยนสีหน้าเลยสักนิด ทว่าในยามนี้ กลับไม่อาจเปล่งถ้อยวาจาใดออกมาได้แม้เพียงครึ่งคำ สองข้างขมับยังมีเหงื่อเม็ดละเอียดซึมออกมาอีกด้วย
“โอ้?” ซ่งเฉิงจี้คล้ายจะล่วงรู้ถึงความผิดปกตินี้ของลั่วกู่ เขาหยิบพู่กันขึ้นมาอีกครา น้ำเสียงเจือแววหยอกเย้าระคนใคร่รู้ “คำถามของข้าตอบยากถึงเพียงนั้นเชียวรึ?”
ระหว่างเอ่ยถาม เขาก็ยังคงนั่งอย่างสงบนิ่งดังเดิม ค่อยๆบรรจงเขียนอักษรหมึกชาดกำกับลงบนีกาฉบับสุดท้ายอย่างไม่เร่งร้อน
หัวใจของลั่วกู่เต้นระรัวประหนึ่งกลองศึก เขาถูกฉุดกระชากไปมาระหว่าง ‘รับคำสั่งแล้วต้องกราบทูลตามจริง’ กับ ‘เพื่อประโยชน์สูงสุดของนายเหนือหัวจึงควรปิดบังไว้บางส่วน’ยามนี้ได้แต่กัดฟันกรอดจนแทบแตกเป็นเสี่ยง
ครั้นในห้วงขณะที่ซ่งเฉิงจี้ปิดีกาฉบับสุดท้ายลง แล้วเงยหน้าขึ้นมองเขาอีกครั้ง ลั่วกู่จึงกัดฟันฮึดฮัดอยู่ในใจ เขาคล้ายกำลังตัดสินใจอย่างเด็ดเดี่ยว ประหนึ่งกำลังจะไปออกรบโดยไม่คิดหวนกลับ เขาสะบัดหน
