มสัมพันธ์อันซับซ้อนของมนุษย์ ตลอดจนระเบียบแบบแผนและขนบธรรมเนียมทั้งหลายเหล่านั้นต่างหาก
ด้วยเหตุนี้เอง สารพัดปัญหาจึงได้ถาโถมเข้ามาหานางไม่ขาดสาย
“อนุเสิ่น! แย่แล้วเจ้าค่ะ! หลี่เอ้อร์ผู้ดูแลเรื่องจัดซื้อของห้องครัวตบตีกับภรรยาของตนเข้าแล้ว! เมียของหลี่เอ้อร์กล่าวหาว่าเขาขโมยเนื้อขาหลังหมูไปกว่าครึ่งซีก แอบเอาไปให้แม่ม่ายคนรักข้างนอกเจ้าค่ะ!”
“อนุเสิ่น! จางพัวจื่อจากเรือนปีกตะวันตกมาร้องทุกข์เจ้าค่ะ บอกว่าถ่านซวงอิ๋นที่แบ่งมาที่เรือนของนางมีปริมาณไม่เพียงพอ เผาอย่างไรก็ไม่อุ่น จนคุณชายน้อยหนาวจามไม่หยุดแล้วเจ้าค่ะ!”
เรื่องทำนองนี้ล้วนเป็นเรื่องจุกจิกหยุมหยิม ทว่ากลับพัวพันถึงผลประโยชน์และสายสัมพันธ์ของผู้คนมากหน้าหลายตาภายในจวน
อนุเสิ่นถูกรบกวนด้วยเรื่องหยุมหยิมเหล่านี้จนถึงกับเวียนเศียร มึนงง แต่วิธีจัดการของนางนั้นกลับเรียบง่ายเสียยิ่งกว่าอะไร มิว่าใครผิดใครถูก ขอเพียงเรื่องมาถึงตรงหน้านาง นางก็สั่งโบยทั้งสองฝ่าย ฝ่ายละห้าสิบไม้เป็นอันจบสิ้น!
วิธีตัดสินโดยไม่แยกแยะดำขาวเช่นนี้ ทำให้บรรดาบ่าวไพร่ภายในจวนรู้สึกทุกข์ระทมเป็นอย่างยิ่ง ต่างรู้สึกเพียงว่าชีวิตความเป็นอยู่ในยามนี้ ยิ่งลำบากกว่าเมื่อครั้งอยู่ภายใต้การปกครองของฮูหยินเมิ่งเสียอีก
ทว่า นี่เป็นการตัดสินใจของนายท่าน แล้วพวก
