ย
เมิ่งซีโจวมิอาจเฝ้ารออยู่ที่รังกระต่ายได้ดังเดิมอีก จึงได้แต่ต้องเป็นฝ่ายออกจู่โจมไล่จับ ‘เจ้ากระต่าย’ ในเมืองหลวงอันกว้างใหญ่แห่งนี้เสียเอง
เดินไปได้ราวครึ่งชั่วยาม ขาทั้งสองก็เริ่มเมื่อยล้าขึ้นบ้างแล้ว เมิ่งซีโจวจึงหยุดฝีเท้าลงที่หัวมุมถนนที่ค่อนข้างเงียบสงบแห่งหนึ่ง พอดีข้างทางมีหญิงชราผู้หนึ่งกำลังขายถังหูลู่ นางจึงซื้อมาลองชิมหนึ่งไม้
ฝีมือของหญิงชราผู้นี้นับว่าไม่เลว ขณะที่เมิ่งซีโจวกำลังกินด้วยความเพลิดเพลินอยู่พอดี และในยามนั้นเอง…
“ฟิ้ว—”
พลันมีเสียงแหลมคมของวัตถุพุ่งแหวกอากาศดังเสียดหูขึ้นอย่างกะทันหัน!
เดิมทีเมิ่งซีโจวก็เป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการยิงธนูอยู่แล้ว เสียงลูกธนูพุ่งแหวกผ่านห้วงอากาศมาเช่นนี้ แน่นอนว่านางย่อมต้องคุ้นเคยเสียยิ่งกว่าจังหวะหัวใจของตนเองอีก!
เพียงชั่วประกายไฟเกิด นางก็สามารถจับทิศทางที่ลูกธนูพุ่งตรงเข้ามาได้แล้ว! สัญชาตญาณการตอบสนองว่องไวเสียยิ่งกว่าความคิด นางรีบกระโดดเข้าคว้าร่างของหญิงชราที่กำลังนับเหรียญทองแดงอยู่ แล้วกระชากจนล้มลงเพื่อหลบลูกธนูไปทางด้านข้างพร้อมกันทันที!
“โอ๊ย!” หญิงชราร้องอุทานออกมาเสียงดังลั่น เพราะไม่ทันตั้งตัวก็ถูกเมิ่งซีโจวฉุดกระชากจนล้มเซถลาไป ทั้งสองล้มกลิ้งไปกับพื้นศิลาเย็นเยียบอย่างน่าเวทนา
แต่ยังไม่ทันที่ลูกธนูจะร่วงหล่น
