งท่านแล้วเจ้าค่ะ!”
“อะไรนะ?!” อนุเสิ่นตบต้นขาตนเองอย่างแรงฉาดหนึ่ง ร่างทั้งร่างผุดพรวดลุกขึ้นจากเก้าอี้ทันที สองมือเท้าสะเอวพร้อมกับหัวเราะลั่นออกมา
“คิดอยู่แล้วเชียว! ข้า…เสิ่นจินจือผู้นี้มีชะตาวาสนาความมั่งคั่งติดตัวมาแต่กำเนิด! แล้วสวรรค์จะปล่อยให้ข้าตกอับจนต้องอดทนเป็นเพียงอนุภรรยาไปชั่วชีวิตได้อย่างไรกัน?!เดิมทีข้ายังคิดว่าให้กำเนิดบุตรผู้หนึ่งแล้ว ชั่วชีวิตนี้คงต้องอยู่อย่างอดสูเพียงเท่านี้แล้ว แต่ผู้ใดจะคิดเล่า ไม่เพียงทวงคืนความเป็นธรรมได้ แต่นี่ต้องเรียกว่าสวรรค์มีตาต่างหาก จึงได้ให้ข้าเลื่อนชั้นขึ้นกลายเป็นนายหญิงผู้สูงศักดิ์!”
ร่างทั้งร่างของอนุเสิ่นสั่นไหวตามเสียงหัวเราะ กว่าจะฝืนหยุดลงได้ก็แทบหายใจหอบ แล้วจึงรีบเอ่ยต่อว่า “เดี๋ยวก่อน…เมื่อครู่เจ้าบอกว่านายท่านประกาศเรื่องนี้หลังออกมาจากเรือนของฮูหยินใหญ่อย่างนั้นรึ? เช่นนั้นย่อมหมายความว่า จะต้องเกิดเรื่องใหญ่ขึ้นที่เรือนโยวหลานเป็นแน่แล้ว รีบเล่าให้ข้าฟังเร็วเข้า!”
“เรียกว่าเรื่องใหญ่ยังน้อยไปเจ้าค่ะ ต้องเรียกว่าเป็นฉากที่หาดูได้ยากยิ่ง ในรอบร้อยปีจึงจะมีให้ชมสักเที่ยวน่าจะถูกต้องกว่าเจ้าค่ะ!”
เซียงอี๋ขยับเข้าไปใกล้ผู้เป็นนายอีกเล็กน้อย นางลดเสียงลงต่ำ แม้จะพยายามควบคุมแล้ว แต่ก็ยังไม่อาจปกปิดความตื่นเต้นท
