บทที่95 โดนตบจนหน้าสั่นสมองสะเทือน!
เมิ่งซีโจวใคร่ครวญอยู่ในใจ ด้วยอุปนิสัยของฮ่องเต้แล้ว เกรงว่าย่อมไม่ปล่อยให้ฝ่ายใดได้อยู่เป็นสุขแน่ จึงคาดเดาได้ไม่ยากว่า ทุกฝักฝ่ายย่อมต้องส่งคนของตนออกมารับภารกิจนี้กันถ้วนหน้า
แม้ท้ายที่สุดเรื่องนี้จะถูกยกเลิกไป ทว่าระหว่างที่มันยังคงอยู่ ก็ใช่ว่าจะนำมาใช้ประโยชน์อันใดมิได้
ขอเพียงมีหมากในมือสักตัว ย่อมพอจะปลุกกระดานหมากทั้งกระดานให้มีชีวิตขึ้นมาได้
และขอเพียงมีข้อมูลที่เกี่ยวข้องเพียงน้อยนิด เมิ่งซีโจวย่อมมั่นใจว่าจะสามารถคว้าจับไว้ แล้วจะพลิกจากการต่อสู้ที่ตนเป็นฝ่ายสิ้นหวัง ให้มาเป็นการต่อสู้ที่ตนเป็นฝ่ายได้เปรียบได้อย่างแน่นอน
นางแสร้งทำเป็นทอดถอนใจแผ่วเบาออกมาด้วยความเสียดาย
“ใช่แล้ว… หากพี่รองมิได้หายสาบสูญไปเสียก่อน ด้วยความสามารถของพี่รองแล้ว ศึกครั้งนี้เขาย่อมต้องเปล่งประกายเจิดจ้าอย่างยิ่งแน่นอน ไม่เพียงจะสามารถช่วยแบ่งเบาภาระให้แก่ท่านพ่อได้ พี่รองยังจะสามารถสร้างเกียรติยศชื่อเสียงสูงสุดให้แก่จวนโหวได้อีกด้วย ช่างน่าเสียดายนัก…”
เมื่อเมิ่งชินรุ่ยได้ฟังดังนั้น หัวใจของเขาก็ยิ่งปวดร้าวอย่างสุดแสนจนแทบจะทนต่อไปไม่ได้ หากเขาไม่สามารถส่งผู้ใดไปได้ นอกจากจะถูกฮ่องเต้เพ่งเล็งกลั่นแกล้งแล้ว ยังจะต้องถูกคนอื่นขโมยความดีความ