ชอบทางทหารไปด้วย!
เมิ่งซีโจวเปลี่ยนประเด็นสนทนาได้อย่างแนบเนียน
“จะว่าไปแล้ว ก็เพราะเรื่องที่พี่รองหายสาบสูญไปนี่เอง จึงได้ทำให้อนุหลิวต้องตรอมใจจนล้มป่วย ถึงตอนนี้ร่างกายของนางก็ยังไม่เคยฟื้นกลับมาดีเลย ก่อนหน้านี้หลายวันตอนที่ลูกไปเยี่ยมนางที่เรือน สติของนางยังนับว่าแจ่มชัดอยู่บ้าง แต่วันนี้เมื่อไปเยี่ยมนางอีกครา…”
เมิ่งซีโจวแสร้งทำเป็นหยุดเล็กน้อย แล้วขมวดคิ้วแน่นเข้าหากัน คล้ายกำลังหวนระลึกถึงภาพเหตุการณ์ที่ชวนให้ผู้คนรู้สึกไม่สบายใจ
“นางกลับเอาแต่พูดจาพร่ำเพ้ออีกแล้ว! ประเดี๋ยวก็ร่ำไห้อ้อนวอนว่า ‘ฮูหยินได้โปรดไว้ชีวิต’ ประเดี๋ยวก็ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันพึมพำว่า ‘ข้าไม่มีวันปล่อยเจ้าไปแน่ฮูหยิน’… เฮ้อ อาการป่วยของอนุหลิวนับวันยิ่งหนักขึ้นทุกทีจริงๆ”
นางเงยหน้าขึ้นมองไปยังเมิ่งชินรุ่ย
“ท่านพ่อ มิใช่ว่าท่านได้ชดเชยแทนท่านแม่ไปแล้วรึเจ้าคะ? ลูกเชื่อว่าท่านแม่เองก็คงจะสำนึกผิดจากใจจริงนานแล้วเช่นกัน และย่อมอยู่ร่วมกับอนุหลิวอย่างปรองดอง รักใคร่ดุจพี่น้องเป็นแน่แท้ และที่อนุหลิวเป็นเช่นนี้… ก็คงเพราะป่วยจนเลอะเลือนสติไม่อยู่กับร่องกับรอยเอง จึงได้กล่าววาจาเหลวไหลเช่นนั้นออกมากระมังเจ้าคะ?”
เมิ่งซีโจวกล่าววาจาที่ดูประหนึ่งมิได้ใส่ใจ ทว่าแท้จริงแล้วทุกถ้อยคำล้วนเชือดเ
