นสตรีอสรพิษโดยแท้!”
เมิ่งชินรุ่ยฟาดฝ่ามือลงบนโต๊ะตำราอย่างแรง เสียงดังสนั่นลั่นเสียจนหมึกที่เหลืออยู่ในแท่นฝน ยังถึงกับกระเซ็นหกออกมา
เขาไม่อาจข่มกลั้นโทสะที่กำลังพลุ่งพล่านนี้ได้อีกต่อไป พลันลุกพรวดขึ้นยืน โดยไม่แม้แต่จะเอ่ยอธิบายอันใดกับเมิ่งซีโจวสักคำ จากนั้น ก็สาวเท้าก้าวออกจากห้องตำราตรงดิ่งไปยังเรือนโยวหลานอย่างรีบร้อน
และช่างบังเอิญเสียยิ่งกว่าบังเอิญ… ภายในเรือนโยวหลานยามนี้ ฮูหยินเมิ่งกำลังลงโทษอนุหลิวอยู่พอดี!
ฮูหยินเมิ่งมิเคยออกรบโดยปราศจากการเตรียมพร้อมไว้ก่อน นางกล้าเรียกอนุหลิวมาลงโทษถึงเรือนของตนเช่นนี้ แน่นอนว่าย่อมเป็นเพราะคิดหาข้ออ้างเอาไว้ก่อนแล้ว ต่อให้เมิ่งชินรุ่ยมาถึงที่นี่ด้วยตนเอง ก็ยากที่จะช่วยนางได้!
การลงโทษอนุหลิวครานี้ ฮูหยินเมิ่งทำอย่างเปิดเผย ชอบธรรม ตรงไปตรงมา นางก็แค่ใช้อำนาจในฐานะฮูหยินเอกที่ปกครองดูแลความเรียบร้อยภายในเรือนหลังเท่านั้น จะมีความผิดได้อย่างไรกัน?
ฮูหยินเมิ่งทอดสายตาจากเบื้องสูง จ้องมองอนุหลิวที่กำลังอ่อนแรงจนแทบประคองร่างตนเอาไว้ไม่ได้เต็มที แววตาทั้งสองของนางเต็มไปด้วยความเพลิดเพลินยินดี ในยามที่จ้องมองเหยื่อดิ้นรนเอาชีวิตรอด
อนุหลิวถูกลงโทษให้คุกเข่า เดิมทีร่างกายของนางก็ยังอยู่ในระหว่างล้มป่วย คุกเข่าได้เพียงครู่เด
