ียวก็แทบจะฝืนทนต่อไปไม่ไหวแล้ว แต่ครั้นเมื่อร่างเอนเอียงแม้เพียงเล็กน้อย ซิ่วหลานก็จะเดินไปอีกด้าน แล้วฟาดไม้ไผ่ตีกลับให้ร่างของนางกลับมาตั้งตรงดังเดิม
แต่กระนั้นก็ยังอุตส่าห์อ้างอย่างหน้าชื่นตาบานว่า
“บ่าวเพียงช่วยให้อนุหลิวคุกเข่าได้ตรงเท่านั้นเองเจ้าค่ะ อย่างไรเสีย อนุต่ำต้อยเมื่ออยู่ต่อหน้าฮูหยินเอก ย่อมจะเสียกิริยามิได้เด็ดขาดนะเจ้าคะ”
อนุหลิวเพียงกัดฟันทนรับ มิได้เอื้อนเอ่ยวาจาใดออกมาแม้สักคำ
สิ่งที่นางพอจะทำได้ในยามนี้ นางล้วนทำไปจนหมดสิ้นแล้ว บัดนี้ นางทำได้เพียงแค่เชื่อมั่นในตัวคุณหนูใหญ่ และ… จำต้องเฝ้ารอคอยต่อไปเท่านั้น
แต่ผู้ใดจะคาดคิดเล่า ว่าคนที่มาถึงกลับมิใช่คุณหนูใหญ่ หากแต่เป็นประมุขแห่งจวนโหว!
เมิ่งชินรุ่ยผลักประตูเรือนเข้ามาโดยตรง ฮูหยินเมิ่งที่เพิ่งจะอ้าปากดุด่าออกไปไม่ทันไร
“เหตุใดจึงไร้กระเบียบถึงเพียงนี้!” แต่เมื่อเห็นเมิ่งชินรุ่ยก้าวเข้าเรือนมาด้วยสีหน้าโมโหเดือดดาล ก็พลันรีบลุกขึ้นยืนทันที
ระหว่างที่เมิ่งชินรุ่ยเดินตรงเข้ามาหานาง นางเองก็รีบก้าวตรงเข้าไปหาอีกฝ่ายด้วยเช่นกัน
“ท่านพี่ ท่านมาได้อย่างไร…”
เมิ่งชินรุ่ยหาได้พูดพล่ามใดๆอีก เงื้อแขนขึ้นแล้วฟาดฝ่ามือลงบนใบหน้าของฮูหยินเมิ่งหนึ่งฉาดอย่างแรงทันที
ฝ่ามือนี้ ปรากฏว่าไร้ซึ่งการ
