บทที่75 สาวใช้ผู้ภักดี
รุ่งเช้าของวันถัดมา แสงสีทองสาดส่องทอดยาวปกคลุมไปทั่วทั้งเส้นถนน ช่างเป็นวันที่เหมาะแก่การพบพานสหายเก่าอีกครานัก
เมิ่งซีโจวก้าวขึ้นรถม้า ห้วงอารมณ์ภายในพลุ่งพล่านไร้ซึ่งความสงบ มุ่งตรงไปยังโรงเตี๊ยมที่เจียงจี้เยว่จัดหาห้องหับไว้ให้ และได้พาคนกลุ่มนั้นมาพักผ่อนดังที่วางแผนไว้แล้ว
นางแทบอดรนทนต่อไปไม่ไหว อยากจะพบกับบรรดาสาวใช้ผู้ภักดี ที่เคยอยู่เคียงข้างนางและเติบโตมาด้วยกันโดยเร็ว คนเหล่านี้เมื่อชาติปางก่อน นับเป็นมิตรสหายน้ำดีที่ยอมเอาตัวเข้ามาพัวพันกับปัญหามากมาย และเพื่อช่วยเหลือนาง สาวใช้เหล่านั้นจึงต้องพลอยรับเคราะห์ไปด้วย และสุดท้ายก็ไม่มีชีวิตของผู้ใดลงเอยด้วยดีเลยสักคน
ทันทีที่เมิ่งซีโจวได้รับโอกาสให้มาเกิดใหม่อีกครา นางย่อมมิกล้าล่าช้าแม้แต่น้อย รีบไหว้วานเจียงจี้เยว่ให้ออกตามหาพวกนางทั้งหมดให้พบ
เพราะนางรู้ดีกว่าผู้ใดว่า ยิ่งยื้อเวลาออกไปนานเท่าไหร่ ต่อให้พวกนางจะโชคดีสามารถรอดชีวิตมาได้ ก็เกรงว่าจิตใจคงจะแตกสลายสูญสิ้น แม้กระทั่งความปรารถนาจะมีชีวิตอยู่ต่อ ก็คงไม่มีหลงเหลืออีกแล้ว
วันคืนเช่นนั้น เมิ่งซีโจวเคยลิ้มรสด้วยตนเองมาแล้ว
ช่างเป็นวันคืนที่ยากลำบากเหลือเกิน… ประหนึ่งมีเข็มเงินนับไม่ถ้วนแทรกไชชอนไปตามรอยต่อของข้อกระดูก ทุกลมหายใจ