เสียงเปิดประตูดังขึ้น ชั่วขณะนั้น เงาร่างทั้งสามก็พลันสะดุ้งโหยงดุจนกถูกเกาทัณฑ์เพ่งเล็ง แล้วทั้งสามคนต่างก็นั่งหดศรีษะห่อกายเนื้อตัวสั่นเทา ซุกใบหน้าลงลึกอยู่ในอ้อมแขนของตนด้วยความหวาดกลัวสุดขีด!
นั่นคือปฏิกิริยาอันเป็นสัญชาตญาณ หลังถูกเฆี่ยนตีและได้รับการทรมานมาเนิ่นนานเกินคนานับ
เมื่อเจียงจี้เยว่ตามหาพวกนางพบ ย่อมต้องบอกกล่าวถึงเหตุและผลทั้งหมดให้พวกนางฟังอยู่แล้ว ทว่าพวกนางกลับไม่กล้าเชื่อผู้ใดได้อีกต่อไปแล้วเช่นกัน
‘ความเมตตา’ ครั้งนี้ที่มาเยี่ยมเยือนอย่างกะทันหันจนเกินไป ทำให้ยิ่งดูคล้ายแผนการข่มเหงรังแกครั้งใหม่เสียมากกว่า
เสียงของเมิ่งซีโจวเปล่งดังขึ้นพร้อมกับเสียงสะอื้นเล็กน้อย
“เป็นข้าเอง… ข้ากลับมาแล้ว”
บรรยากาศภายในห้องเปลี่ยนเป็นเย็นเยียบ ผู้คนในห้องประหนึ่งถูกทำให้ร่างแข็งค้างไปชั่วขณะ
อาการขดร่างห่อไหล่กดศรีษะของพวกนางทั้งสามพลันชะงักงัน
เมิ่งซีโจวสาวเท้าเข้าไปหา ทุกย่างก้าวประหนึ่งเหยียบย่างลงบนหัวใจของตนเอง นางยื่นวงแขนออกไป ใจหนึ่งอยากจะสวมกอดพวกนางเข้าสู่อ้อมอกไว้แนบแน่น แล้วร่ำไห้ออกมาให้สุดแรง ทว่าอีกใจก็หวั่นเกรงว่าจะเผลอไปสัมผัสโดนบาดแผลของพวกนางเข้า และจะทำให้พวกนางต้องเจ็บปวด จึงทำได้เพียงแค่โอบร่างของพวกนางทั้งสามไว้อย่างหลวมๆและแผ่วเบ
