นยามนี้
แต่ฮูหยินเมิ่งกลับมองเห็นอย่างชัดแจ้งทุกประการ!
นั่นคือแววตาสิ้นหวังของบุตรีสุดที่รัก ผู้ซึ่งนางเฝ้าทะนุถนอมดุจแก้วตาดวงใจมาตลอด มิเคยปล่อยให้อีกฝ่ายต้องทนรับความคับข้องใจแม้เพียงครึ่งส่วน!
ความเจ็บปวดประหนึ่งถูกควักหัวใจ พลันถาโถมเข้าใส่ฮูหยินเมิ่งในชั่วพริบตา!
“ท่านพี่!” ฮูหยินเมิ่งโถมตัวพุ่งพรวดขึ้นไปข้างหน้า ฉุดรั้งชายแขนเสื้อของเมิ่งชินรุ่ยไว้แน่นไม่ยอมปล่อย “ท่านจะทำกับลูกของเราเช่นนี้ไม่ได้นะ!”
เดิมทีเมิ่งชินรุ่ยก็ง่วงจนฝ่าเท้าแทบลอยโหวงอยู่แล้ว ครั้นถูกฉุดกระชากอย่างกะทันหันเช่นนี้ ร่างทั้งร่างของเขาจึงเซถลาจนเกือบหงายล้มลงไปกับพื้น!
ฉับพลันนั้นเองความง่วงหงาวหาวนอนทั้งมวล พลันถูกความตระหนกตกใจจากการเกือบหกล้มขับไล่จนสิ้น เหลือไว้เพียงโทสะที่พลุ่งพล่านดุจคลื่นมหาเพลิง
“บังอาจ! นี่เจ้าคิดจะทำสิ่งใดกันแน่?!”
“ท่านพี่!” ฮูหยินเมิ่งมิได้ถอยแม้เพียงครึ่งก้าว นางเอ่ยต่อด้วยเสียงแหลมสูง “ซีโจวเป็นถึงว่าที่พระชายาแห่งองค์รัชทายาท! ท่านลงโทษนางเช่นนี้ แล้วนางซึ่งเป็นคนหยิ่งทะนงเพียงนั้น จะทนแบกรับได้อย่างไรเล่า?!”
