็ผ่านมาถึงที่นี่และได้พบเข้ากับร่างไร้สติของเมิ่งหนานอี้เข้าพอดี พวกเขาดีอกดีใจอย่างยิ่ง รีบพาตัวเมิ่งหนานอี้กลับจวนไปโดยเร็ว
ภายในห้องโถงใหญ่ บรรยากาศกดอัดเสียจนแทบทำให้ผู้คนหายใจไม่ออก
ในดวงตาของเมิ่งชินรุ่ยมีทั้งเพลิงโทสะที่พยายามกดข่มไว้อย่างสุดกำลัง และความเหนื่อยล้าจากการมิได้นอนพักผ่อนมาตลอดทั้งคืน — พรุ่งนี้ยังต้องเข้าเฝ้าฝ่าบาทในวังหลวง! ทว่ากลางดึกกลางดื่นเช่นนี้ กลับต้องมานั่งรอบุตรีคนหนึ่งอยู่ที่นี่ มิได้กลับไปนอนหลับพักผ่อน ช่างน่าขันสิ้นดี!
ส่วนฮูหยินเมิ่งนั้นกระวนกระวายใจจนด้านชาไปแล้ว ดวงตาเลื่อนลอยของนางเฝ้าทอดมองไปทางหน้าประตู
“ท่านโหว! ท่านโหว! พบคุณหนูใหญ่แล้วขอรับ!”
เสียงร้องด้วยความปิติยินดีจนแทบคลุ้มคลั่งของคนที่ออกไปตามหา ได้ทำลายบรรยากาศเงียบงันน่ากลัวนั้นลงอย่างฉับพลัน
ยามนี้เมิ่งหนานอี้ถูกบรรดาสาวใช้ที่ออกไปรอรับถึงหน้าประตูจวน ช่วยกันพยุงร่างเข้ามา
นางในยามนี้ยังคงหลับตาพริ้ม ลมหายใจสม่ำเสมอ แม้แต่มุมปากยังคลี่ยิ้มหวานบางเบา ประหนึ่งกำลังจมอยู่ในห้วงความฝันอันงดงาม!
บนร่างของนางสวมใส่เพียงชุดนอน ด้านนอกถูกห่อด้วยเสื้อคลุมของผู้ที่ออกไปตามหาไว้อย่างลวกๆ บนใบหน้าของผู้ที่หลับใหลยังคงปรากฏรอยยิ้มหวาน ประหนึ่งว่ากำลังเย้ยหยันผู้คนทั้งหลายในที่นั้น ที่ต้องตรากตรำอดหลับอดนอน
