สะนางเชียวรึ!
นังนี่ถึงขั้นกล้าเย้ยหยันนางว่า แผนการทุกอย่างที่นางสู้อุตส่าห์วางไว้ ล้วนแต่สูญเปล่าทั้งสิ้นอย่างนั้นรึ?!
เมิ่งซีโจวแสร้งทำเป็นตกอกตกใจจนถึงกับต้องถอยหลังหนีไปหนึ่งก้าว พลางเอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือว่า “ท่านแม่อย่าได้โมโหไปเลยเจ้าค่ะ หนานหนานผู้นี้ความรู้ช่างน้อยนัก ความสามารถรึก็ตื้นเขินเกินคนทั่วไป จึงไม่สามารถแต่งบทกวียอกย้อน เพื่อมาหยอกเย้าท่านแม่เล่นได้มากกว่านี้!”
ฮูหยินเมิ่งคิดไม่ถึงจริงๆว่า กระทั่งยามนี้อีกฝ่ายยังจะฉวยโอกาสเหน็บแนมหนานหนานของนางอีกคำรบหนึ่งด้วย!
เดิมทีฮูหยินเมิ่งกำลังจะอ้าปากตอบโต้กลับไป ทว่าเมิ่งซีโจวรีบเอ่ยตัดบทขึ้นอย่างเด็ดขาดฉับไวเสียก่อน จนเลือดเก่าที่คั่งอยู่ลำคอแทบกระอักออกมาทันใด และตัวนางก็เกือบจะเป็นลมล้มพับลงเสียตรงนั้น!
“ท่านพ่อ” เมิ่งซีโจวพลันหันไปทางเมิ่งชินรุ่ยที่ยืนเงียบงันอยู่ด้านข้าง และคอยเฝ้ามองอย่างพินิจพิจารณาอยู่ตลอด “มิทราบว่าเกิดเรื่องอันใดขึ้นหรือเจ้าคะ?”
บนใบหน้าขลาดเขลาของนางยามนี้ปรากฏแววฉงนงุนงงขึ้นชัดเจน ประหนึ่งว่าถูกบรรยากาศที่แสนหนักอึ้งตรงหน้าข่มกดไว้เสียจนหวาดหวั่นไปหมด
สายตาของเมิ่งชินรุ่ยทอดมองลงบนใบหน้าของนางแน่นิ่ง ทั้งล้ำลึก เย็นเยียบ และคมกริบดุจใบมีด โทสะทั้งหมดถูกเก็บซ่อนไว้ลึกภายใต้ดวงตา เขามิ
