บทที่61 คุณหนูโปรดระวังวาจา!
คำว่า ‘เด็ดบุปผายั่วยวนบุรุษ’ นี้ เพียงแค่นางเอ่ยออกมาเท่านั้น กลับสามารถได้ยินอย่างชัดถ้อยชัดคำ ทั้งยังตรงไปตรงมายิ่งนัก
ลั่วกู่เพียงรู้สึกว่าดวงตาทั้งสองของตนพลันมืดลงวูบหนึ่ง ลมหายใจที่อัดแน่นอยู่ในอกแทบสำลักย้อนกลับมาฆ่าตนเอง!
เขายกมือขึ้นกุมหน้าอก ใบหน้าอดกลั้นนั้นแดงก่ำ สีหน้าเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง ในหัวราวกับกำลังคิดว่า ‘หากองค์รัชทายาททรงล่วงรู้เข้า คงได้เล่นงานข้าตายเป็นแน่!’ ลมหายใจหนึ่งของเขาพลันติดค้างอยู่ที่ลำคอ จะขึ้นก็ไม่ขึ้น จะลงก็ไม่ลง
เขาติดตามรับใช้ผู้เป็นนายมานาน ย่อมรู้ดียิ่งว่าองค์รัชทายาททรงมีความรู้สึกพิเศษต่อคุณหนูเมิ่งนี้เพียงใด และภายใต้อิทธิพลขององค์รัชทายาท แม้แต่ตัวเขาเองยามนี้ก็ยังเรียกเมิ่งซีโจวว่า ‘คุณหนูเมิ่ง’ หาใช่ ‘คุณหนูใหญ่เมิ่ง’ อย่างที่ควรจะเป็นไม่ เพียงเท่านี้ย่อมเห็นชัดแล้วว่า ในสายพระเนตรขององค์รัชทายาทนั้น จวนตระกูลเมิ่งมีคุณหนูอยู่เพียงผู้เดียว
และนางก็คือว่าที่พระชายาของพระองค์
แต่บัดนี้…นี่มัน…
เมิ่งซีโจวชื่นชมสีหน้าแตกตื่นประหนึ่งฟ้าถล่มดินทลายของเขาจนพอใจแล้ว จึงค่อยเอ่ยเสริมต่อด้วยเสียงเนิบช้าว่า
“พอเถิด อย่าได้ทำสีหน้าเช่นนั้นอีกเลย ข้ายังมีอีกเรื่องหนึ่งที่จะต้องรบกวนท่าน ช่วยจัดการเปิดห้องชั้นดีที่โรงเตี
