วาจาด้วยเถิดขอรับ! ผู้น้อยไม่ได้ยินอะไรทั้งสิ้น!”
ครั้นกล่าวจบ เขาก็รีบวิ่งเผ่นแน่บออกไปราวกับหาที่หลบภัย รีบไปจัดการธุระตามคำสั่งของนางในทันที
เดิมทีก่อนที่จะถูกส่งตัวมานั้น องค์รัชทายาทก็ทรงกำชับไว้แล้วว่า มิว่าเรื่องใดล้วนต้องเชื่อฟังเมิ่งซีโจว บัดนี้แม้สถานการณ์จะดูประหลาดพิกลเหนือความคาดหมาย ทว่าเขาก็ยังจำต้องทำตามคำสั่งของคุณหนูเมิ่งอยู่ดี… เพียงแต่หากองค์รัชทายาททรงทราบ หวังว่าจะไม่ทรงเอาโทษเขากระมัง..
ลั่วกู่เพิ่งจะได้ลิ้มรสคำกล่าวนี้เป็นคราแรก ‘เดินหน้าก็ยาก ถอยก็ลำบาก’ เขาเสมือนอยู่ตรงกลาง จนไม่อาจเอาใจผู้ใดผู้หนึ่งโดยเฉพาะได้ ยามนี้เขาเข้าใจความรู้สึกนี้เป็นอย่างดี
เมิ่งซีโจวส่ายหน้าเบาๆด้วยความขบขัน แล้วไพล่สองมือไว้เบื้องหลังยืนรออยู่อย่างเงียบงัน
นางมองออกถึงความกังวลของลั่วกู่ ทว่าในยามนี้นางคือเมิ่งหนานอี้ ซ่งเฉิงจี้คือพี่เขยของนาง และก่อนที่ปัญหาทุกอย่างจะคลี่คลาย นางย่อมทำได้เพียงแค่เสแสร้งทำเหมือนไม่รู้ไม่เห็นเท่านั้น
ตลอดทั้งวันนั้น ก่อนกลับจวนตระกูลเมิ่ง เมิ่งซีโจวก็ได้พำนักอยู่ภายในโรงเตี๊ยมแห่งนี้มาโดยตลอด
นางจุ่มพู่กันลงไปในถาดหมึก ก่อนจะค่อยๆเขียนอักษร ท่วงท่าซึ่งแต่เดิมเคยสุขุมเนิบช้า บัดนี้กลับเผยอาการเร่งร้อนอยู่หลายส่วน
เหตุเพราะปลาได้ฮุบ
