ยงแต่เวลานี้ เขายังไม่ถึงขั้นตัดสินใจที่จะพลีกายถวายชีวิตรับใช้เมิ่งหนานอี้ อนึ่งเพราะบนใบหน้ายังไร้ซึ่งรอยแผลฉกรรจ์อันน่าสะพรึงเส้นนั้นปรากฏ รูปโฉมเดิมของเขาก่อนที่จะเสียหายนั้น นับว่าสมควรยกขึ้นหิ้งในฐานะบุรุษงามเลิศ แต่เพราะ ‘รอยแผลครั้งนั้น’ ที่ปัจจุบันยังมิได้เกิดขึ้น จึงส่งผลให้ใบหน้าของเขาดูดุร้ายเหี้ยมเกรียม จนถึงขั้นสามารถทำให้เด็กร้องห่มร้องไห้ได้ง่ายๆทีเดียว
เมิ่งซีโจวผลักประตูเดินเข้ามา ก่อนจะหันกลับไปปิดบานประตูไว้ดังเดิม
นางเดินไปหยุดอยู่ตรงหน้าฉู่เซียว ฝีเท้าช่างแผ่วเบายิ่งนัก สายตากวาดมองสัตว์ร้ายที่ถูกพันธนาการไว้ตรงหน้าทีละเล็กละน้อย
ภายในห้อง ลมหายใจของคนทั้งสองพลันประสานสลับกัน
เมิ่งซีโจวยกมือขึ้นปลดผ้าดำปิดตาของเขาออก และขณะที่ยื่นมือข้างนั้นออกไป นางก็ได้ปรับเปลี่ยนสีหน้าและอากัปกิริยาให้กลายเป็นเมิ่งหนานอี้เต็มตัวแล้ว
สีหน้าที่เดิมเต็มไปด้วยความระแวดระวังของฉู่เซียวพลันชะงักค้างทันใด
เมิ่งซีโจวเอ่ยด้วยน้ำเสียงเจือประหม่าระคนเกรงอกเกรงใจ
“อภัยให้ข้าด้วย ที่จำต้องช่วยท่านออกมาด้วยวิธีการเช่นนี้”
จากนั้น นางก็เผยอริมฝีปากแย้มยิ้มงดงามดั่งบุปผา
“ขอบคุณคุณชายที่ยอมเสี่ยงชีวิตช่วยข้าไว้ในครานั้น”
แววตาที่ฉู่เซียวจ้องมองนางนั้น ทำเอาเมิ่งซีโจวถึงกับเชื
