บทที่51 คนรักเก่าจากชาติปางก่อน (1)
บรรดาบ่าวรับใช้หญิงสูวัยหลายคนต่างก้าวตรงเข้ามาหาเมิ่งหนานอี้อีกครา ก่อนจะช่วยกันหิ้วร่างนางขึ้นมาราวกับคีบลูกไก่มิมีผิด แล้วจึงประคองพาไปที่ริมสระ
ณ ที่แห่งนั้น มีเรือเล็กลำหนึ่งจอดรออยู่สามลำแล้ว
เมิ่งซีโจวเอ่ยแนะนำเรือทีละลำ ทำประหนึ่งว่ากำลังนับทรัพย์สินในเรือนของตนก็ไม่ปาน นางเอื้อนเอ่ยพร้อมรอยยิ้มงดงามว่า
“ที่นี่มีทั้งเรือโยก เรือไหว และเรือทรงตัว น้องหญิงจะเลือกลงเรือลำใดรึ?”
“เรือทรงตัว! ข้าเลือกเรือทรงตัว!”
เมิ่งหนานอี้เพียงรู้สึกว่าทัศนียภาพเบื้องหน้าล้วนมืดดำไปหมด ระลอกน้ำพร่างพรายในสระล้วนดูประหนึ่งวนธารทวงชีวิต นางผวาหวาดกลัวจนมิอาจใคร่ครวญถึงนัยลึกซึ้งเบื้องหลังชื่อเรือทั้งสามได้เลย จึงได้แต่เลือกเรือลำที่มีชื่อฟังดูไร้พิษภัยมากที่สุด
เหลยรุ่ยยกมือขึ้นตบเบาๆ พลางหัวเราะออกมาอย่างอ่อนหวาน
“น้องหญิง เจ้าช่างมีสายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก”
ครั้นแล้ว บรรดาบ่าวรับใช้สูงวัยกลุ่มเดิมก็พากันจับร่างของเมิ่งหนานอี้ลงไปไว้ใน ‘เรือทรงตัว’ ที่ว่าลำนั้น
เรือลำน้อยกินน้ำลงไปไม่ลึกนัก ทว่าในชั่วขณะที่นางหย่อนกายลงนั่ง มันกลับราวมีชีวิตขึ้นมาทันใด ทั้งแกว่งซ้ายโคลงขวาไปมาอย่างรุนแรง ประหนึ่งเป็ดโง่เขลาตัวหนึ่งที่กำลังกระพือปีกตะกุยตะกายอยู่ในน้ำ
“ว้า
