ย! เอาข้าออกไป! เอาข้าออกไปเดี๋ยวนี้! ช่วยด้วย!”
เมิ่งหนานอี้ร้องออกมาด้วยความตระหนกตกใจทั้งขวัญหนีดีฝ่อ ยามนี้วิญญาณของนางแทบหลุดออกจากร่าง สองมือเกาะขอบเรือไว้แน่นเสียยิ่งกว่าอะไร เล็บมือทั้งสิบยังแทบจิกฝังลงไปในเนื้อไม้แล้ว!
ทว่าต่อให้นางจะพยายามดิ้นรนสักเพียงใด ยังไม่ทันพ้นสิบลมหายใจ เรือลำนั้นก็พลิกคว่ำลง ร่างของนางร่วงตกตูมลงไปในน้ำเสียแล้ว
เจียงจี้เยว่ยิ้มบางพลางเอ่ยว่า “เรือน้อยทั้งสามลำนี้ล้วนเป็นสิ่งที่พวกเราลงมือดัดแปลงด้วยตนเอง สองลำแรกย่อมสมชื่อ เขย่าโคลงเคลงดังคาด ส่วนเรือทรงตัวที่ว่านี่…”
“ความหมายของมันก็คือโคลงซ้ายแกว่งขวาไปมาให้ผู้นั่งต้องทรงตัวอย่างสม่ำเสมอ นับเป็นผลงานชิ้นเอกที่พวกเราพึงพอใจมากที่สุด!”
เมิ่งหนานอี้ดิ้นรนพรวดพราดอยู่ในสายน้ำอย่างคลุ้มคลั่ง น้ำเย็นเยียบในสระกระฉอกเข้าปากเข้าจมูกของนางในชั่วพริบตา ความหวาดกลัวต่อความตายทำให้นางถึงกับต้องระเบิดเรี่ยวแรงอย่างที่ไม่เคยมีออกมา ทว่าการกระทำเช่นนั้น นอกจากจะสาดน้ำให้กระเซ็นสูงยิ่งกว่าเดิมแล้ว ยังไร้ประโยชน์ต่อการเอาชีวิตรอดอย่างสิ้นเชิงด้วย ร่างทั้งร่างของนางจึงจมดิ่งลงไปเบื้องล่างอย่างรวดเร็ว
“เร็ว! เร็วเข้า! ช่วยคนด้วย!” เหลยรุ่ยร้องตะโกนออกมาด้วยความตื่นตระหนก หากแต่ในดวงตาทั้งสองกลับเปี่ยมไ
