ราอย่างที่สุด ทั้งยังประดับเครื่องอัญมณีอันประณีตทั่วตัว อากัปกิริยาก็สงบนิ่งดูสง่างามเป็นที่สุด! เหตุใดพ่อบ้านเฒ่านั่นจึงมองปราดเดียวก็จำได้ว่า นังแพศยาผู้นั้นต่างหากที่คือเมิ่งซีโจวเล่า?!
ความอัปยศและความเดือดดาลได้เขมือบกลืนกินนางจนแทบสิ้น!
ทว่าเมิ่งซีโจวกลับไม่ชายหางตาแลมองมาทางนางอีกเลย เพียงยิ้มบางให้พ่อบ้าน พลางพยักหน้าเล็กน้อย ก่อนจะก้าวล่วงเข้าสู่ประตูจวนไป
เมิ่งหนานอี้ที่กำลังยืนเดือดดาลอยู่ตามลำพังครู่หนึ่ง ครั้นฉับพลันที่ตระหนักได้ว่า เงาร่างของเมิ่งซีโจวได้อันตรธานหายไปแล้ว นางจึงรีบสาวเท้าก้าวยาวมุ่งตรงเข้าสู่ด้านในจวนตระกูลเจียงทันที
แต่แล้วนางกลับเพิ่งตระหนักว่า ตนนั้นหาได้รู้เส้นทางภายในจวนด้วยซ้ำ!
เมิ่งหนานอี้ทั้งคับแค้นทั้งอัดอั้นตันใจ ได้แต่ถอยกลับมา แล้วให้พ่อบ้านตาบอดหามีแววไม่ผู้นั้นนำทางนางไป
ครั้นเดินผ่านระเบียงคดเคี้ยวเข้าสู่เรือนด้านใน เสียงหัวเราะกระจ่างใสประหนึ่งกระดิ่งเงินก็พลันลอยมาแต่ไกล เหล่าอิสตรีในอาภรณ์หรูหราหลายนางกำลังนั่งล้อมวงกันอยู่ที่ศาลากลางน้ำ เมื่อเห็นเมิ่งซีโจวเข้า ดวงตาของพวกนางก็พลันเปล่งประกายขึ้นในบัดดล!
“โอ้โฮ! ดูสิว่าเป็นผู้ใดที่มา?”
สาวน้อยในอาภรณ์ชุดแดงผู้เป็นหัวหน้า เลิกคิ้วเรียวยาวดุจหลิวของตนขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบย่างเ
