วก้าวเดินตรงไปยืนข้างเตียง ปลายนิ้วแตะลงบนข้อมือของอนุหลิว แล้วนางก็อดที่จะหัวเราะเยาะตนเองในใจมิได้ สุดท้ายก็ยังต้องพึ่งพาวิชาแพทย์งูๆปลาๆครึ่งๆกลางๆของตนอีกจนได้
ทว่าเมื่อเทียบกับหมอพวกนั้นที่ถูกฮูหยินเมิ่งซื้อตัวไว้ และจงใจรักษาอนุหลิวให้กลายเป็นคนป้ำๆเป๋อๆเสียสติไปเช่นนี้แล้ว นางยังบังอาจเรียกขานตนเองว่าเป็นหมอเทวดาได้อย่างเต็มปากเสียด้วยซ้ำ
ชีพจรของอนุหลิวเต้นแผ่วเบายิ่งนัก ประดุจเปลวเทียนริบหรี่ท่ามกลางสายลม เมิ่งซีโจวหยิบเข็มเงินที่เคยใช้ฝังให้บุตรชายของผู้ใหญ่บ้านออกมา แล้วรวบรวมสมาธิข่มใจให้สงบนิ่ง ก่อนจะปักเข็มลงไปหลายจุดติดต่อกัน
เพียงไม่นาน ทรวงอกของอนุหลิวก็พลันกระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ไม่นานนัก นางก็ลืมตาตื่นขึ้นมา
ดวงตาคู่นั้นยังเต็มไปด้วยความตื่นผวาคล้ายวิญญาณยังไม่คืนร่าง ผ่านไปครู่ใหญ่ สายตาของนางจึงค่อยๆรวมจุดเพ่งได้ ก่อนจะมาหยุดลงบนใบหน้าของเมิ่งซีโจวที่อยู่ข้างเตียง
ร่างของอนุหลิวถึงกับสะท้านเฮือก ทั้งเรือนร่างหดเกร็งโดยไม่รู้ตัว น้ำเสียงที่เปล่งออกมานั้นสั่นพร่าอย่างชัดเจน
“คุณหนูใหญ่รึ?… หรือคุณหนูรอง?”
เพราะเป็นบุตรีฝาแฝด ใบหน้าของทั้งสองจึงละม้ายคล้ายคลึงกันยิ่งนัก อีกทั้งความขุ่นมัวในดวงตาของนางก็ยังมิได้เลือนหายไปจนหมดสิ้น จึงย่อมแยกไม่ออกว่าเบื้องหน้
