บทที่ 129 สมบัติหายากปรากฏ
ประธานสมาพันธ์ปรมาจารย์ลัทธิเต๋าหร่านหนี ก้มหน้าลงมองชั้นวางอัจฉริยะ ชั้นวางแถวบนสุดว่างเปล่า นั่นหมายความว่ามีคนเอารางวัลไปแล้ว
ส่วนชั้นล่างสุดยังมีของกองอยู่เต็ม มีเพียงแถวสุดท้ายเท่านั้นที่ว่างเปล่า
เธอประหลาดใจเล็กน้อย “เฮ้ ผู้เฒ่าหาน ของที่คุณใส่เข้ามาแค่ให้ครบจำนวน มีคนเลือกมันไปจริง ๆ ด้วย”
“ที่ประธานหร่านพูดว่าของที่ใส่ให้ครบจำนวนหมายความว่ายังไง? ของเหล่านี้เป็นของดีซึ่งเอามาจากคลังตระกูลหาน เมื่อคนเลือกอาวุธศักดิ์สิทธิ์ แล้วอาวุธยอมรับตัวบุคคลนั้น แสดงว่ามันถูกลิขิตมาแล้ว” หานคังผิงพูดได้อย่างไม่มีที่ติ
มุมปากที่ยกขึ้นของประธานหร่านชะงักไปชั่วขณะ
รางวัลสำหรับการแข่งขันปรมาจารย์ลัทธิเต๋านั้น กลุ่มพันธมิตรและสี่ตระกูลใหญ่ได้นำของมารวมกัน ทว่าถึงตระกูลหานจะเป็นตระกูลใหญ่ แต่ของรางวัลที่มอบให้ละรอบกลับทำแบบขอไปที ไม่ต่างกับการล้างสต็อกที่ตกค้างเลย
ทุกครั้งล้วนแต่เป็นขยะเหล่านั้น แล้วใครจะชื่นชอบล่ะ? คิดไม่ถึงว่าครั้งนี้จะมีคนหน้าโง่ เลือกของแบบนี้ไปจริง ๆ
‘คนหน้าโง่’ เฝ่ยไป๋ลู่ไม่อาจซ่อนความตื่นเต้นไว้ได้ เธอรู้สึกอยู่ราง ๆ ว่าตราประทับหยินที่อยู่ตรงหน้ากำลังร้องเรียกเธอ ทำให้จิตใจเธอปั่นป่วน
ตราประทับหยินมีสีดำสนิท พลังของมันถูกยับยั้งเอาไว้ ทำให้ไม่ต่างอะไรจากตราประทับธรรมดาที่แกะสลักจากหินนิล
ท่ามกลางอาวุธศักดิ์สิทธิ์และของล้ำค่า ตราประทับนี้ไม่เ
