ำพูดจึงไม่มีน้ำหนัก
ตอนนั้นเองก็มีคนเยาะเย้ยถากถางทันที “กฎตายแล้ว คนสิยังอยู่*[1]”
“เด็กสาวตัวเล็ก ๆ อ่อนแอมากขนาดนี้ โชคดีหยิบได้อาวุธเซียน แต่ก็ใช้พลังได้ไม่ถึงหนึ่งในสิบส่วน สู้ยอมส่งมาเสียดีกว่า”
“ถูกต้อง! เอาออกมาแต่โดยดี บางทีฉันอาจจะให้รางวัลชดเชยอย่างอื่นกับเธอได้ ไม่อย่างนั้น…” ในน้ำเสียงแฝงเจตนาข่มขู่ชัดเจน
มีคนร่วมวงโจมตีอีก “สมบัติหายากเลือกเจ้าของที่ดี ส่งสมบัติหายากนั่นมา!”
สมบัติหายาก!
ความคิดหนึ่งพลันแวบขึ้นมาในใจเฝ่ยไป๋ลู่
อาจารย์เผิงและหานซุ่นเซิง เคยพูดถึง ‘การตามล่าสมบัติหายาก’ เป็นไปได้ไหมว่าพวกเขากำลังตามหาตราประทับนี่?
และอาจเป็นคนที่ปะปนอยู่ในฝูงชน หรือจะเป็นคนที่กำลังตะโกนให้เธอมอบสมบัติหายากนั่น
เฝ่ยไป๋ลู่หรี่ตาอย่างอันตราย ดวงตาเย็นชามาก
ร่างของเธอฉายประกายวาบ รวดเร็วจนคนมองไม่เห็นเงา กระทั่งต้องพากันร้องอุทาน “คนล่ะ? ไม่ใช่ว่าหนีไปแล้วนะ!”
บนแท่นสูง ประธานหร่านอดไม่ได้ที่โน้มตัวไปข้างหน้า ต้องการดูให้ชัดเจนยิ่งขึ้น “วิชาย่อกาย พลังของเธอไม่ได้อ่อนแอเลย มิน่า อาวุธเซียนถึงเลือกให้เธอเป็นเจ้าของ!”
“พลังไม่ได้อ่อนแอแล้วยังไงล่ะ?” ใบหน้าของหานคังผิงดำมืดราวกับก้นหม้อ “สิ่งที่ไม่ใช่ของเธอก็ควรจะคืนมา!”
ประธานหร่านนั่งตัวตรงอีกครั้ง เธอไขว่ห้างและพูดด้วยน้ำเสียงไม่อนาทรร้อนใจ “ตามกฎ ไม่ว่าจะด้วยอารมณ์หรือเหตุผล ของชิ้นนั้นเป็นของสาวน้อยนั่นแล้ว หรือว่าคุณจะใช
