ิด บุตรีผู้นี้มิอาจรับการคารวะใหญ่หลวงเพียงนี้ได้!”
เสียงนั้นประหนึ่งอสนีบาตสะบั้นลงจากฟากฟ้า ผ่าฟาดลงบนศีรษะของเมิ่งหนานอี้อย่างแรง!
นางเงยหน้าขึ้นมองอย่างไม่อยากจะเชื่อสายตา!
เพียงเห็นผ้าม่านรถม้าถูกเปิดออก เผยให้เห็นร่างหนึ่งในอาภรณ์เนื้อผ้าหยาบกร้าน แม้ดูเรียบง่าย แต่กลับมิอาจบดบังความงดงามสะคราญตาได้แม้เพียงน้อย สตรีนางนั้นก้าวลงมาจากรถด้วยท่วงท่าสงบเยือกเย็น
ใบหน้านั้น…เป็นใบหน้าที่นางเฝ้าฝันจะฉีกทำลายอยู่ทุกคืนวัน!
แม้เครื่องแต่งกายจะดูธรรมดา ทว่าความงดงามกลับยังคงเจิดจรัสเสียยิ่งกว่าเดิม อีกทั้งยังเพิ่มพูนความสงบลุ่มลึกคมคายในสายตา นั่นยิ่งทำให้นางดูโดดเด่นเหนือผู้ใด
ไหนเลยจะมีเค้าแห่งความซูบผอมทรุดโทรมดั่งที่นางคิดจินตนาการไว้?!
เป็นนาง…เป็นนางจริงๆ! เมิ่งซีโจว!
นางจะหนีกลับมาที่นี่ได้อย่างไร?! เป็นไปได้อย่างไรกัน?!
ยิ่งไปกว่านั้น…ยังมีลั่วกู่ หัวหน้าหน่วยองครักษ์ใกล้ชิดขององค์รัชทายาท เป็นผู้ควบขี่รถม้ามาส่งเป็นการส่วนตัวด้วยหรือ?!
คลื่นความหวาดผวาครั้งใหญ่หลวงพลันคืบคลานเข้าหาดั่งอสรพิษซ่อนพิษร้าย และได้เลื้อยพันรัดหัวใจของเมิ่งหนานอี้ไว้แน่นหนักฉับพลัน! สีหน้านางซีดขาวดุจแผ่นกระดาษ นางรีบเบี่ยงสายตามองไปทางฮูหยินเมิ่งผู้เป็นมารดาอย่างลืมตัว
แม้บนใบหน้าของฮูหยินเมิ่งจะฉายแววตื
