ลบฝังนางให้ตายทั้งเป็นได้แล้ว!
ในยามเที่ยงวันเช่นนี้ แสงแดดกล้าส่องประกายเจิดจ้า ทว่าก็ยังมิอาจขจัดบรรยากาศอึมครึมภายในเรือนตระกูลจางได้เลย
ผ้าสีขาวแขวนระย้าอยู่เต็มไปหมด โต๊ะเก้าอี้ที่ยืมมาถูกวางเรียงรายไว้เต็มลานบ้าน ชาวบ้านต่างมีงานยุ่งไม่วางมือ — บ้างไปช่วยหุงหาอาหาร บ้างก็วิ่งเต้นช่วยงานอย่างอื่น
ส่วนผู้ใหญ่บ้านนั้นยืนเอาสองมือไพล่หลังอยู่ กระทั่งก่อนงานจะเริ่มต้นขึ้นเพียงชั่วครู่ เขาจึงค่อยๆสาวเท้าก้าวเข้าไปภายในเรือนตระกูลจาง ก่อนจะตรงดิ่งไปยังโต๊ะประธานพิธีทันที…
เมิ่งซีโจวลากเก้าอี้ออกมาตัวหนึ่ง พลางยิ้มเย็นส่งให้พร้อมเอ่ยถามขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย
“ผู้ใหญ่บ้านมาแล้วรึเจ้าคะ? มิทราบว่าร่างกายของบุตรชายท่าน…คงจะดีขึ้นมากแล้วกระมัง?”
ผู้ใหญ่บ้านพ่นลมหายใจเย็นออกจากจมูก ส่งเสียง ‘หึ’ ออกมาอย่างดูแคลน
“หญิงอัปมงคล! อย่าได้ใช้ปากสกปรกของเจ้าเอ่ยถึงบุตรชายของข้าเด็ดขาด!”
ดวงตาทั้งสองของเมิ่งซีโจวเป็นประกายวาววับ แต่แฝงแววเย็นยะเยือกชวนขนหัวลุก นางผลักเก้าอี้กลับเสียงดัง “โครม” ก่อนจะเอ่ยตำหนิอีกฝ่ายอย่างไม่เกรงกลัว
“เมื่อยามที่ท่านมาขอให้ข้าช่วยชีวิตบุตรชายนั้น หากพูดจาเช่นนี้ได้ก็คงจะดีนัก เกรงว่าครั้งนั้นปากอัปมงคลของท่าน… คงจะ ‘ข่มชะตา’ บุตรชายตนจนสิ้นชีวิตหมดลมหายใจไปนาน
