แล้วกระมัง ไฉนยังต้องรอให้ถึงวันนี้ด้วยเล่า?”
นางกวาดสายตามองไปรอบด้าน ก่อนจะเปล่งเสียงให้ดังกว่าเดิม
“หรือบางที งานศพของบุตรชายท่าน อาจสามารถจัดร่วมกันพร้อมกับงานศพของสามีข้าได้พอดี! พี่น้องชาวบ้านทั้งหลาย ก็จะได้กินโต๊ะเลี้ยงงานศพสองงานในคราเดียว!”
“นี่เจ้า—!”
ผู้ใหญ่บ้านได้ฟังก็โมโหเดือดดาลจนกล้ามเนื้อบนใบหน้าเต้นระริก เขาคว้าถ้วยกระเบื้องหยาบบนโต๊ะขึ้นมาขว้างลงกระแทกกับพื้นอย่างแรง!
“ช่างไม่รู้จักที่ต่ำที่สูงจริงๆ!” เขาชี้นิ้วใส่หน้าเมิ่งซีโจว พร้อมกับก่นด่ากราดเสียงดังลั่น
“หากไม่ใช่เพราะข้ายอมหลับหูหลับตาเสียบ้าง เรื่องที่เจ้าเที่ยวไปคอยยั่วยวนบุรุษมีเมียในหมู่บ้านของเรา ยังจะสามารถปิดบังไว้ได้อย่างนั้นหรือ?! ข้าได้แจ้งกับทางการไปแล้ว! ท่านนายอำเภอเองก็กำลังเดินทางมาที่นี่! ถึงตอนนั้นข้าจะรอดูว่า—ลิ้นของเจ้ายังจะแข็งได้อีกนานเพียงใด ดูว่าเหล็กแดงในคุกจะสามารถแผดเผาเจ้าให้รู้สำนึกได้บ้างหรือไม่!”
“แจ้งทางการอย่างนั้นรึ?”
เมิ่งซีโจวเปล่งเสียงหัวเราะเย้ยหยันออกมา ประหนึ่งว่าเพิ่งเคยได้ยินได้ฟังเรื่องขบขันที่สุดในใต้หล้า
“ท่านจะไปแจ้งขุนนางเลอะเลือนที่สิงอยู่ในโพรงคางคกที่ใดกันเล่า? แล้วหลักฐ)านจะเอาผิดข้าอยู่แห่งหนใด?”
“หลักฐ)านรึ? ข้าย่อมมีพยาน!”
ผู้ใหญ่บ้านแสย
