ได้ไม่นาน ภายในห้องข้างเคียงก็พลันมีเสียงกรีดร้องประหนึ่งวิปลาสดังก้องออกมา เสียงร้องโหยหวนที่ราวกับมิใช่เสียงของมนุษย์นั้น แท้จริงกลับเป็นเสียงของจางจื้อนั่นเอง!
“อ๊าก—! ท่านแม่! ข้าเจ็บ! เจ็บจะตายอยู่แล้ว—!”
แม่เ่าจางตกอกตกใจจนวิญญาณแทบกระเด็นหลุดออกจากร่าง นางวิ่งล้มลุกคลุกคลานออกมาจากห้องบุตรชาย ตามหาเมิ่งซีโจวด้วยความร้อนอกร้อนใจยิ่ง
ทว่าเพราะรีบร้อนมากจนเกินไป เจ้าตัวจึงได้เผลอสะดุดธรณีประตูเข้าอย่างจัง จนล้มหน้าคว่ำทิ่มลงกับพื้นเต็มแรง!
“โอ๊ย!”
นางร้องครวญครางออกมาด้วยความเจ็บปวด เรือนร่างแก่ชราสั่นงันงกไร้เรี่ยวแรงนั้นปวดระบมไปทั่ว
เมิ่งซีโจวแสร้งทำเป็นตกใจ ยกสองมือขึ้นทาบอก แล้วรีบวิ่งปรี่เข้าไปหาแม่สามีทันใด
“โอ๊ยแย่แล้ว! ท่านแม่! เจ้าธรณีประตูนี่ช่างน่าตายยิ่งนัก! อานุภาพในการปราบปรามมารร้ายของเจ้านี่ช่างเหลือเกินนัก! นี่คงจะเข้าใจผิดไปกระมัง คงนึกว่าท่านแม่เป็นผีห่าซาตานที่คิดจะมาบุกเรือนกระมัง? เร็วเข้าท่านแม่ ให้ข้าดูเสียหน่อยเถิดว่าบาดเจ็บที่ใดบ้าง แต่ท่านแม่อย่าได้ขุ่นเคืองเพราะเรื่องนี้เลย หากให้ผู้ใดล่วงรู้เข้า เกรงว่าคงต้องอับอายขายหน้าไปทั่วแน่!”
แม่เ่าจางได้ฟังถ้อยคำประชดประชันเข้าเช่นนั้น เนื้อตัวก็ยิ่งสั่นเทิ้มด้วยเพลิงโทสะที่ถูกกระตุ้นให้ลุ
