วบ้านที่อยู่ปากทางเข้า แล้ววิ่งไล่ไปตามเส้นทางที่มีกระดาษเงินซึ่งใช้โปรยระหว่างการเดินทางนำศพไปฝัง นางวิ่งไปตามเส้นทางที่มุ่งหน้าสู่เชิงเขาด้านหลังหมู่บ้านอย่างไม่หยุดยั้ง
ครั้นเมื่อกระดาษเงินใกล้สิ้นสุดทาง เมิ่งซีโจวก็ได้ยินเสียงคนดังแว่วมาแต่ไกล นางพลันแฝงกายเร้นหลบอยู่หลังต้นไม้ใหญ่ทันที
ข้างหลุมศพนั้น มีคนเฝ้าอยู่ดังที่คาดไว้จริงๆ! เป็นบุรุษหนึ่งสตรีหนึ่ง คนทั้งสองสวมชุดไว้ทุกข์ และทั้งคู่ก็หาใช่ใครอื่นไม่ แต่เป็นผู้ใหญ่บ้านแห่งหมู่บ้านถู่โพและภรรยาของเขานั่นเอง! ดูท่าทั้งสองกำลังโต้เถียงกันด้วยเรื่องบางเรื่องอยู่!
เมิ่งซีโจวร้อนอกร้อนใจดุจไฟสุมอยู่กลางทรวงอก! หากองค์หญิงใหญ่ทรงอยู่ในโลงศพนานขึ้นอีกแม้เพียงชั่วขณะ ความหวังแห่งชีวิตย่อมต้องเลือนรางลงอีกส่วนหนึ่ง!
ทว่าอีกฝ่ายมีถึงสองคนเช่นนี้ หากนางจะเข้าปะทะด้วยลำพังคนเดียว ก็เกรงว่าชัยชนะจะดูริบหรี่ดุจแสงเทียนต้องปลายลม
มีเพียงต้องแสร้งเล่นละครอีกคราหนึ่งเท่านั้น!
ความคิดของเมิ่งซีโจวพลันแล่นวาบประหนึ่งสายฟ้า นางพลันโยนจอบในมือทิ้งทันที ก่อนจะกระชากทึ้งผมเผ้าและอาภรณ์ของตนให้ยุ่งเหยิง แล้วแสร้งทำตัวประหนึ่งคนบ้าเสียสติ ร่ำไห้คร่ำครวญพลางโถมกายพุ่งเข้าหาหลุมศพตรงหน้า!
“ท่านพี่——! สามีของข้า——! ไฉนท่านจึงทอดทิ้งข้าไว้เพ
