บทที่ 8 พบเจอสหายร่วมทาง
จางเฉิงเองก็มิได้คาดคิดมาก่อน จึงได้เอ่ยถามออกไปว่า “นี่เจ้าเคยร่ำเรียนวิชาแพทย์มาด้วยรึ?”
เมิ่งซีโจวยิ้มเล็กน้อยด้วยความขวยเขิน พลางเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลว่า
“ข้าเคยศึกษาร่ำเรียนมาเพียงผิวเผินเท่านั้น แต่หวังว่าจะสามารถช่วยแบ่งเบาภาระของพี่ใหญ่ได้บ้าง”
“ดี!”
ภายในใจของจางเฉิงพลันเกิดความรู้สึกปิติยินดีเป็นล้นพ้น เขารีบยื่นมือออกไปลูบไล้พวงแก้มงดงามของนางอย่างแผ่วเบา แต่พลันได้รับสายตาค้อนขวับเล็กน้อยตอบกลับมา ความรู้สึกเร่าร้อนภายในอกจึงยิ่งพลุ่งพล่านมากกว่าเดิม
ครั้นรักษาเจ้าเศรษฐ)ีบ้านนอกผู้นั้นเสร็จสิ้นเมื่อใด จึงค่อยกลับมาลิ้มลองรสชาติเรือนร่างของนางให้สาแก่ใจก็ยังไม่สาย!
จางเฉิงเปล่งเสียงหัวเราะลั่นออกมาด้วยความเบิกบานใจยิ่ง
ส่วนแม่เ่าจางนั้นกลับกัดฟันกรอดจแทบแหลกละเอียด นังหญิงชั่วสารเลวผู้นี้ไปร่ำเรียนเล่ห์กลยั่วยวนบุรุษมาจากที่ใดกัน!
เมิ่งซีโจวแสร้งทำเป็นก้มหน้าด้วยความเขินอาย ทว่ามุมปากกลับแอบลักลอบแสยะยิ้มชั่วร้าย
เจ้าหัวเราะให้เต็มที่เถิดจางเฉิง… เพราะอีกไม่นาน เจ้าก็จะเหลือเพียงเสียงร้องคร่ำครวญเท่านั้น!
หลังมื้ออาหารเสร็จสิ้น ทั้งสองจึงมิได้รั้งรอ รีบรุดออกเดินทางทันที
จางเฉิงกระโดดขึ้นขี่บนหลังม้า ส่วนเมิ่งซีโจวนั้นขึ้นไปนั่งภ
