่อ ข่าวนี้จะต้องมาจากศิษย์พี่รองแน่ ๆ!
เขาเหลือบมองกานว่างที่อยู่ข้าง ๆ แล้วกลอกตา ทิ้งคำพูดไว้แล้วเผ่นแน่บทันที “ก็ยังดีกว่าศิษย์พี่รองที่ไม่มีสักแต้มเลยแล้วกัน!”
กานว่างและเถียนไคหล่างมองหน้ากันแล้วยิ้ม
เมื่อมีศิษย์พี่เหล่านี้อยู่รอบ ๆ เขา ก็ไม่ใช่หน้าที่ของเจียงชิงที่ต้องแบกรับภาระอันหนักอึ้ง
“หัวหน้า ฉันว่าฉันรู้นะ ว่าทำไมในดวงตาของเจียงชิงถึงเต็มไปด้วยความบริสุทธิ์ไร้เดียงสา เพราะไม่เคยถูกสังคมโจมตีและคนของนิกายเก้าสวรรค์ก็คอยโอ๋เขาอยู่ไงล่ะ” เหมียวจื่ออั๋งลอบกระซิบกับเฝ่ยไป๋ลู่
เขาเป็นแค่คนไม่มีชื่อเสียงและบารมีในสมาพันธ์ปรมาจารย์ลัทธิเต๋า ทว่าเขารู้ทุกเรื่องเกี่ยวกับนิกายและตระกูลต่าง ๆ
แม้แต่นิกายที่เล็กที่สุดก็ยังมีเรื่องอื้อฉาวมากมาย ตระกูลใหญ่เหล่านั้นก็มีเรื่องอื้อฉาวเกินจะนับไหว ยากมากที่จะเห็นบรรยากาศรักใคร่กลมเกลียวและบริสุทธิ์เหมือนศิษย์พี่ศิษย์น้องของนิกายเก้าสวรรค์
“หัวหน้า ฉันจะบอกอะไรคุณนะ สองคนนี้ดูเหมือนมีความสัมพันธ์ที่ดีต่อกันใช่ไหม?” เหมียวจื่ออั๋งชี้ไปยังศิษย์พี่ศิษย์น้องคู่หนึ่งที่อยู่ไม่ไกลเงียบ ๆ “ความจริงแล้วพวกเขาลอบใช้กลอุบายมากมายมาทำลายอีกฝ่าย ทั้งยังพยายามลดตำแหน่งของอีกฝ่ายด้วย จุ๊ ๆ”
ขณะที่มองเหมียวจื่ออั๋งซุบซิบนินทา เฝ่ยไป๋ลู่แตะคางตัวเอง ทันใดนั้นก็นึกบางอย่างออก
เธอหยิบสมุดเปล่าเล่มนั้นที่ได้รับจากไป๋หลิ่วออกมา
“นายได้ชื่อว่าเป็นไป๋เซียวเชิง
