้ จินเฟิงยังไม่พอใจอีกหรือ?
แต่เมื่อนึกถึงสิ่งที่จินเฟิงกำลังจะทำ ขุนนางทั้งฝ่ายบุ๊นและฝ่ายบู๊ก็รู้สึกโล่งใจ
พื้นที่ของสิบหกโจวเยี่ยนอวิ๋นนั้นกว้างใหญ่เหลือเกิน ตำแหน่งยุทธศาสตร์ก็สำคัญยิ่งนัก หากสามารถยึดคืนมาได้ ย่อมเปลี่ยนแปลงชะตากรรมของต้าคังได้อย่างแน่นอน
เมื่อเทียบกับสิ่งเหล่านี้แล้ว ศักดินาเพียงหนึ่งเมืองและตำแหน่งโหวเพียงหนึ่งตำแหน่งมันยังน้อยไป?
หากพวกเขามีความสามารถเช่นจินเฟิง ก็คงไม่พอใจเพียงแค่นี้ แน่นอนว่าต้องเรียกร้องมากกว่านี้
“เช่นนั้นเจ้าต้องการสิ่งใด?” เฉินจี๋มองไปทางจินเฟิง
“กระหม่อมไม่มีความปรารถนาใดอีก เพียงขอให้กระหม่อมได้ต้านทานตงหมานและตั่งเซี่ยง ไม่ว่าฝ่าบาทจะได้ยินใครพูดอะไรมา ก็อย่าได้ส่งของขวัญให้สองแคว้นนั้นแม้แต่หนึ่งเหรียญทองแดง!”
จินเฟิงจ้องตาฮ่องเต้ ตั้งใจเน้นเสียงคำว่า ‘ส่งของขวัญ’ เป็นพิเศษ
เมื่อพูดจบเขายังหันกายกวาดตามองขุนนางฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ที่ยืนอยู่ข้าง ๆ อย่างเย็นชา
โดยเฉพาะเมื่อเห็นพวกฝ่ายสันติภาพ แววตาเตือนของจินเฟิงก็ปรากฏชัดขึ้นมาทันที
ฮ่องเต้อดไม่ได้ที่จะเอามือลูบจมูกอย่างเก้อเขิน
ผู้คนที่อยู่ในที่นั้นต่างรู้ดีว่า สิ่งที่เรียกว่า ‘ส่งของขวัญ’ แท้จริงแล้วคือการส่งเครื่องบรรณาการ
ในสถานการณ์ปกติ เมื่อกองทัพของพวกเขาได้รับชัยชนะ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่จะต้องส่งเครื่องบรรณาการอีก
แต่เฉินจี๋นั้นช่างไร้ความคิดเสียจริง ก่อนหน้านี้จินเฟิงได้รับชัย
