“ท่านอาจารย์จิน เปี้ยนจิงนั้นตั้งอยู่บนที่ราบ มีแม่น้ำฮวงโหทอดผ่าน ทิศเหนือทิศใต้นั้นล้วนเป็นที่ราบกว้างใหญ่ เหมาะแก่การเคลื่อนทัพของทหารม้า พวกเรามีผู้คุ้มกันภัยใช้งานได้ไม่ถึงสามพันคน ไหนเลยจะต้านทานทหารม้าสามหมื่นนายได้”
องค์หญิงเก้าพับชายกระโปรงนั่งลงข้างกายจินเฟิง พร้อมเอ่ยเตือนด้วยความห่วงใย “ท่านอาจารย์ ได้โปรดอย่าเสี่ยงอันตรายเลย!”
แท้จริงแล้วนางกังวลว่าจินเฟิงจะเหลิงไปกับชัยชนะครั้งก่อนจนถึงขั้นส่งผู้คุ้มกันภัยไปบุกโจมตี
“บนโลกนี้ไม่มีศัตรูที่ไม่อาจเอาชนะได้ มีเพียงแต่ยังหาวิธีที่เหมาะสมไม่ได้เท่านั้น”
จินเฟิงก้มดูแผนที่พลางเอ่ยตอบ “ยกตัวอย่างเช่นครั้งนี้ หากเพียงแค่ต้องการกำจัดชาวตงหมาน แท้จริงแล้วไม่ใช่เรื่องยาก”
“ไม่ยากอย่างนั้นหรือ?”
องค์หญิงเก้านั้นเชื่อมั่นในตัวจินเฟิงมาเสมอ แต่ครั้งนี้นางกลับนึกไม่ออกว่าจะมีวิธีใด จึงเอ่ยถามด้วยความใคร่รู้ว่า “ท่านอาจารย์มีกลอุบายอันใดหรือ บอกกล่าวแก่ข้าทีเถิด ข้ายินดีรับฟัง”
“ง่ายนิดเดียว เพียงแค่ระเบิดคันกั้นน้ำทางฝั่งเหนือของแม่น้ำฮวงโห รับรองว่าพวกตงหมานจะหนีไปไหนไม่รอดแม้แต่คนเดียว!” จินเฟิงกล่าวอย่างไม่ยี่หระ
“ระเบิดคันกั้นน้ำของแม่น้ำฮวงโหอย่างนั้นหรือ!”
แม้แต่องค์หญิงเก้าที่สุขุมเยือกเย็นเพียงใด ก็ยังตระหนกจนเกือบผุดลุกขึ้น
“เจ้าเบาเสียงหน่อย! กลัวผู้อื่นมิได้ยินหรืออย่างไร!”
จินเฟิงตีไปที่ศีรษะขององค์หญิงเก้าหนึ่งครั้ง แล้ว
