เสด็จพ่อรู้จักการขายลูกกินหรือไม่? ไพร่ฟ้าหิวโหยเหลือเกิน หากไม่กินอะไรก็จะอดตาย แต่ไม่อาจกินลูกของตัวเองได้ จึงต้องเอาลูกไปแลกกับคนอื่น…”
“อู่หยาง อย่าพูดอีกเลย!”
ชิ่งเฟยทนฟังต่อไปไม่ไหวแล้ว
“ท่านแม่ก็รู้สึกว่ามันน่าเศร้าใช่หรือไม่? แต่นี่เป็นเรื่องน่าเศร้าที่ลูกเห็นมามากแล้ว!”
องค์หญิงเก้าปาดน้ำตาแล้วกล่าวต่อว่า “ไม่ต้องพูดถึงเรื่องไกลตัว ปีที่แล้วที่ชวนสู่เกิดภัยหนาว หากมิใช่ท่านอาจารย์ใจบุญสละทรัพย์สมบัติของตนเอง จัดหาข้าวปลาอาหารและงานให้ทำ เสด็จพ่อคิดว่าที่ชวนสู่จะต้องมีชาวบ้านอดตายเป็นจำนวนเท่าใด?
ลูกไม่รู้หรอกว่าการฆ่าพรรคพวกของสวีพ่างจื่อจะต้องเกิดผลอย่างไร? เหตุใดถึงต้องฆ่าพวกมัน? ไม่ฆ่าไม่ได้แล้วเพคะ! หากไม่ฆ่าพวกมัน ก็คงจะไม่เพียงพอที่จะระงับความโกรธแค้นของชาวบ้าน พวกเขาต้องก่อกบฏแน่!
เสด็จพ่อ โปรดหาเวลาเสด็จไปดูความเป็นอยู่ของชาวบ้านเถิด! ตอนนี้ต้าคังใกล้ถึงจุดจบแล้ว หากไม่เปลี่ยนแปลง คงถึงกาลอวสาน!
หลังจากที่เสด็จพ่อสวรรคตแล้ว ท่านจะมีพระพักตร์ไปพบกับบรรพบุรุษได้อย่างไร? แล้วในบันทึกประวัติศาสตร์จะมีชื่อเสียงเช่นไร? เสด็จพ่อเคยคิดถึงเรื่องเหล่านี้บ้างหรือไม่?”
