บรรดาขุนนางทั้งฝ่ายบุ๋นและฝ่ายบู๊ ใครเล่ากล้าทูลต่อหน้าฮ่องเต้ว่าแคว้นต้าคังกำลังจะล่มสลาย?
องค์หญิงเก้าทรงผิดหวังในตัวเฉินจี๋ยิ่งนัก จึงตรัสวาจาอันเจ็บแสบเช่นนี้
ก่อนหน้านี้เฉินจี๋ไม่เคยได้ยินถ้อยคำเช่นนี้มาก่อน ถูกองค์หญิงเก้าตรัสตำหนิจนรู้สึกราวกับถูกสาปให้เป็นใบ้ เขานั่งลงบนเก้าอี้ด้วยบั้นท้าย หน้าซีดเผือด
การถูกชี้หน้าด่าทอเช่นนี้ นับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เฉินจี๋ขึ้นครองราชย์ แม้จะรู้สึกโกรธ แต่ก็หาคำใดมาโต้แย้งองค์หญิงเก้าไม่ได้
เพราะสิ่งที่องค์หญิงเก้าตรัสนั้นถูกต้องและมีเหตุผลรองรับทุกประการ
เรื่องอื่นไม่ต้องพูดถึง ทุกคนก็น่าจะรู้ดี หากเมื่อคืนองค์หญิงเก้าและจินเฟิงไม่ไปช่วยเหลือเขาไว้ ป่านนี้เขาคงตายไปแล้ว
ด้วยพฤติกรรมเช่นนี้ หากให้รัชทายาทขึ้นครองราชย์ วันที่ต้าคังล่มสลายคงอีกไม่ไกล
และบันทึกในประวัติศาสตร์ของพระองค์คงถูกจารึกว่าเป็นทรราชอย่างไม่ต้องสงสัย
ฮ่องเต้เฉินจี๋ก็ถอนหายใจด้วยสีหน้าเหมือนไก่ที่พ่ายแพ้ต่อสู้ เขาก้มหน้าลงเอ่ยถาม “อู่หยาง เจ้าคิดว่าจะเปลี่ยนแปลงเรื่องนี้ได้อย่างไร?”
