เหล่าผู้คุ้มกันต่างเตรียมตัวพร้อมแล้ว ทว่าจินเฟิงกลับเห็นฉินเจิ้นควบม้าตรงมายังพวกเขา
“ท่านอาจารย์จิน พวกท่านมีกระโจมเหลือหรือไม่ ขอยืมสักหลังเถิด ตอนที่พวกข้าออกมาไม่ได้คาดคิดว่าประตูเมืองจะปิด จึงไม่ได้นำกระโจมมาด้วย”
“ต้าหลิว นำกระโจมมาสองหลัง”
จินเฟิงเหลียวหลังเอ่ยคำหนึ่ง ก่อนเอ่ยถามว่า “แม่ทัพฉิน ตอนนี้สถานการณ์เป็นเช่นใด เหตุใดประตูเมืองจึงปิดลง?”
“จะเพราะเหตุใดเล่า ก็พวกฝ่ายบุ๋นล่วงรู้ว่าพวกตงหมานมาถึงฝั่งเหนือแล้ว พวกมันกลัวตายอย่างไรเล่า” ฉินเจิ้นกล่าว
“ก่อนหน้านี้พวกเขาไม่รู้หรือ?”
“ไม่รู้หรอก ฝ่าบาททรงปิดบังไว้ มิเช่นนั้นคงจะวุ่นวายไปนานแล้ว”
“ไม่แปลกใจเลย” จินเฟิงพึมพำ
ก่อนหน้านี้ เห็นเจ้าหน้าที่ไปแจ้งชาวบ้านอพยพ จินเฟิงก็ยังนึกสงสัย
ตามที่ลั่วหลานกล่าวไว้ ฮ่องเต้ทรงทราบเรื่องชาวตงหมานจะยกทัพมานานแล้ว แล้วยังรับสั่งให้ลั่วหลานมาแจ้งเขา เพื่อเข้าวังไปหารือเรื่องรับมือข้าศึก
ในสถานการณ์ปกติ ต้องมีการแจ้งชาวเมืองที่อยู่รอบนอกให้อพยพไปก่อนแล้ว แต่นี่ยังไม่มีการดำเนินการใด ๆ
จนกระทั่งพวกตงหมานยกทัพมาถึงประตูเมือง เจ้าหน้าที่จึงเริ่มลงมือปฏิบัติการ
