ลั่วหลานอาศัยอยู่ในเมืองหลวงมานาน รู้ซึ้งถึงนิสัยเจ้าหน้าที่ในเมืองหลวงเป็นอย่างดี พวกนี้ล้วนแต่เจ้าเล่ห์ เห็นแก่ได้ หากไม่สามารถปรามไว้ พวกเขาคงไม่ยอมปริปากเอื้อนเอ่ยสิ่งใดเป็นแน่
หันกลับไปมองจินเฟิง พบว่าจินเฟิงพยักหน้าเล็กน้อยและเอ่ยว่า “ผู้นี้คือหัวหน้าแห่งหอการค้าและสำนักคุ้มภัยของพวกข้า ชิงสุ่ยหนาน – ท่านอาจารย์จิน!”
“ท่านอาจารย์จินหรือ? ท่านอาจารย์จินแห่งชิงสุ่ยกู่ที่เอาชนะชาวตั่งเซี่ยงงั้นหรือ?”
เจ้าหน้าที่ได้ยินดังนั้นก็ตกใจจนสะดุ้ง
ส่วนเจ้าหน้าที่ที่อายุน้อยกว่าที่อยู่ด้านหลังก็แอบถอนหายใจด้วยความโล่งอก
โชคยังดีที่ผู้อาวุโสของเขายั้งเขาไว้ได้ทัน
หญิงชราที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก็เบิกตากว้าง และจ้องมองจินเฟิงอย่างไม่อยากจะเชื่อ
ริมฝีปากของนางสั่นเทา ราวกับนางนั้นเป็นคนโง่งม
จินเฟิงมีชื่อเสียงโด่งดังในเมืองหลวงยิ่งนัก ยามนี้ชาวบ้านทั้งหลายล้วนอ่านหนังสือไม่ออก ชีวิตก็วนเวียนอยู่ในบ้านเกิดไม่เกินสิบกว่าลี้ พูดให้ดีก็คือเป็นคนซื่อ พูดไม่ดีหน่อยก็คือเป็นคนคิดอะไรไม่ถี่ถ้วน พูดตรง ๆ เลยก็คือพวกเขาโง่เขลา นักเล่าเรื่องกล่าวสิ่งใด พวกเขาก็เชื่อสิ่งนั้น
