ผู้คุ้มกันภัยและลูกจ้างหอการค้าเริ่มขนของลง ต้าหลิวเรียกชื่อผู้คุ้มกันภัยสองสามคนให้อยู่เฝ้าสินค้า
“ข้าจะทิ้งม้าศึกไว้ให้พวกเจ้าสองสามตัว”
จินเฟิงกำชับว่า “หากมีชาวตงหมานผ่านมา พวกเจ้าไม่ต้องสนใจ รีบหนีลงใต้เข้าใจหรือไม่?”
ที่นี่ห่างจากเมืองหลวงถึงยี่สิบกว่าลี้ ทหารตงหมานมุ่งหน้าไปยังเมืองหลวงเพียงเพื่อข่มขวัญราชสำนัก แม้จะปล้นสะดมก็คงไม่ไปไกลนัก โอกาสที่จะมาที่นี่มีน้อย
ถึงแม้พวกมันจะมาก็คงเป็นเพียงกองกำลังเล็ก ๆ เท่านั้น อีกทั้งควบม้าศึกจากเมืองหลวงมาถึงที่นี่ กำลังของม้าคงถดถอยลงเป็นแน่ หากผู้คุ้มกันภัยคอยระแวดระวังภัย พร้อมทั้งอาศัยความแกร่งกล้าของม้าศึกคู่ใจ การหลบหนีก็ไม่ใช่เรี่องยาก
“รับทราบ!”
เหล่าผู้คุ้มกันภัยและลูกจ้างหอการค้าต่างพยักหน้ารับพร้อมเพรียง
ครั้งนี้พวกเขานำผ้าสู่ปู้มาด้วยเป็นจำนวนมาก เรือนหญ้าคาสองหลังของหญิงชราที่รวมทั้งครัวและโรงเก็บฟืนแล้ว ก็ยังอาจคับแคบจนเกินกว่าจะบรรจุไหว
ผ้ามากมายเช่นนี้ล้วนมีมูลค่าไม่น้อย หากเปลี่ยนเป็นนายจ้างผู้อื่น คงสั่งให้พวกเขายืนหยัดต่อสู้จนตัวตายเป็นแน่
แต่จินเฟิงกลับกำชับพวกเขาว่า หากพบพวกคนเถื่อน ให้ทิ้งผ้าสู่ปู้แล้วรีบหนีไป
